Ενοχλείται ο "Ιός" από τις Αλήθειες αλλά επιβραβεύει τα Ψεύδη του State Department

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009


Η Έκθεση του State Department ενοχλησε την Ελληνική κυβέρνηση. Το επίμαχο σημείο υπήρξε η αναφορά στα θέματα των μειονοτήτων στην χώρα μας. Ενόχλησε όμως και τον Ιό της Eλευθεροτυπίας που σε μια ακόμη δημοσίευση του τάσσεται ΞΕΚΑΘΑΡΑ υπέρ της παρακρατικής βίας των κουκουλοφόρων.

Όλοι παρατηρήσαμε την απραξία της Αστυνομίας στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Το Υπ. Εσωτερικών έδωσε εντολή στην ΕΛ.ΑΣ να μην επέμβει και να παραμείνει … Αμυνόμενη! Ως αποτέλεσμα το κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων της χώρας λεηλατήθηκε από ορδές αλλοδαπών και αντιεξουσιαστών.

Περιέργως η αναφορά του State Dept. αντικατοπτρίζει σωστά τους λανθασμένους χειρισμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σκοπιμότητες στην αναφορά αυτή, ούτε ότι θα έπρεπε η Ελλάδα να δέχεται υποδείξεις στα εσωτερικά της θέματα. Παρόλα αυτά, εάν αναιρέσουμε τον ρόλο άσκησης πολιτικής πίεσης, οι παρατηρήσεις είναι ακριβής τόσο σε ότι αφορά την διαφύλαξη της τάξης, όσο και στην κριτική που ασκούν εις βάρος του δικαστικού συστήματος.

Τον Ιο όμως δεν τον ανησυχούν οι υποδείξεις του State Dept. που αφορούν τις ανυπόστατες καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ψευδό-μειονοτήτων στην Ελλάδα. Δεν τον ενοχλεί το ψέμα. Τις θέσεις αυτές τις επιβραβεύει και εμπαίζει την αντίδραση των αρχών της χώρας μας προς αυτές. Τον ενοχλεί όμως η αλήθεια, η οποία θίγει την αριστεροαναρχική “πολιτική“ του παράταξη.

Επιπλέον ολόκληρη η Ελλάδα βίωσε την καταδίκη του Ειδικού φρουρού από τα τηλεοπτικά μέσα, προτού καν βγεί το ιατροδικαστικό πόρισμα και η βαλλιστική έρευνα. Τα δελτία ειδήσεων έσπευσαν εντός ολίγων ορών να υοθετήσουν την θέση του Indymedia περί "Λεκτικών Διαπληκτισμών" και αστυνομικού "δολοφόνου". Χαρακτηριστική είναι η ονομασία αρχείου βίντεο από το δελτίο του MEGA με θέμα τον συγκεκριμένο αστυνομικό μία ημέρα μετά το συμβάν: "rampo_20081214_20_id19646". Νομίζω πως όλοι μπορούν να συμπεράνουν ποιός είναι ο Ράμπο και τι υπονοείται με τον χαρακτηρισμό αυτόν!

Επιπλέον τα κανάλια βάλθηκαν να στοχοποιήσουν μέχρι και τον συνήγορο υπέρασπισης του ειδικού φρουρού. Ποίος ξεχνά την φραστική επίθεση σε έντονο ύφος που δέχθηκε ο κ Κούγιας από τον μεγαλοδημοσιογράφο και ιδιοκτήτη του της εφημερίδας Real News, κ. ΝίκοΧατζηνικολάου.

Περιέργως ο Ιός θεωρεί ότι η ιστορία Γρηγορόπουλου ότι δεν έχει να κάνει με τα Ανθρώπινα δικαιώματα. Τόσο καιρό μας ζάλιζαν τα αυτιά για τα δικαιώματα των κουκουλοφόρων. Μάλλον αυτοί για τον Ιό είναι κάτι παραπάνω από άνθρωποι. Ημίθεοι ίσως. Επιπλέον το ανθρώπινο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την δίκαιη δίκη το αναγνωρίζει μόνο στους αδελφούς Ξηρούς - τους τρομοκράτες εκτελεστές της 17Ν.

Αξιοσημείωτη είναι επίσης η προσδοκία του Ιού για την πολιτική Κλίντον. Το δόγμα Κλίντον στήριξε την επεκτατική πολιτική των ΗΠΑ, στην δήθεν προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέσω αυτής της πολιτικής επιτυγχάνθηκε η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, ο βομβαρδισμός της Σερβίας, η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου και η ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβούνιου.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μηδέν στο «μάθημα» της Εκθεσης

Η 21 Μαρτίου κάθε χρόνου έχει οριστεί από τον ΟΗΕ "διεθνής μέρα κατά των ρατσιστικών διακρίσεων". Και ενώ όλες οι χώρες τιμούν τη μέρα αυτή, καμιά δεν είναι πρόθυμη να εντοπίσει το ρατσισμό στο εσωτερικό της. Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Είναι γνωστό ότι αυτές οι ετήσιες Εκθέσεις αποτελούν όπλο στα χέρια των ιθυνόντων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και χρησιμοποιούνται για να υποβάλλονται σε πιέσεις ορισμένες κυβερνήσεις ή να στέλνονται διπλωματικά μηνύματα σε κάποιες άλλες. Και βέβαια, όσο πιο αδύναμο κι εξαρτημένο είναι κάποιο κράτος, τόσο περισσότερο αισθάνεται την «απειλή» απ’ αυτές τις Εκθέσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει κανείς να υπερτιμά την αξία τους. Πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή της προεδρίας Κάρτερ, το 1977, όταν οι Εκθέσεις αυτές έδωσαν μορφή στη «σταυροφορία για την ελευθερία» που αποτελούσε βασικό πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ εκείνη την περίοδο της διακυβέρνησης των Δημοκρατικών. Βέβαια τότε κύριος στόχος ήταν τα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης ελάχιστα απασχολούσαν τους αμερικανούς εμπειρογνώμονες. Οι στόχοι των Εκθέσεων μετατοπίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αφού είχε πλέον καταρρεύσει ο άλλος πόλος του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Στην Ελλάδα πολιτικοί και κοινή γνώμη ξαφνιάστηκαν πρώτη φορά από το περιεχόμενο της ετήσιας Εκθεσης στις αρχές του 1991. Μετά το 1993, με την προεδρία Κλίντον, δόθηκε νέα έμφαση από την αμερικανική κυβέρνηση στη «διαχείριση» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σ’ όλο τον κόσμο. Οι Εκθέσεις έχασαν μέρος από το πολιτικό τους βάρος κατά την περίοδο του προέδρου Μπους του νεότερου. Από το 2001, ο επίσημος λόγος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στρέφεται περισσότερο στην ασφάλεια και λιγότερο στην υπεράσπιση δικαιωμάτων. Ισως η περίοδος Ομπάμα δημιουργεί τις συνθήκες για αναβάθμιση του ρόλου των Εκθέσεων.

Το πραγματικό σκάνδαλο με τη φετινή Εκθεση είναι ότι παρεμβαίνει σε καθαρά πολιτικά ζητήματα που δεν έχουν καμιά σχέση με ανθρώπινα δικαιώματα, μόνο και μόνο για να πιέσει την ελληνική κυβέρνηση να σκληρύνει τη στάση της απέναντι στον «εσωτερικό εχθρό». Το όνομα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αναφέρεται σε πέντε σημεία της Εκθεσης, γεγονός που υποδηλώνει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη νεανική έκρηξη του Δεκέμβρη. Επικρίνεται η αστυνομία με την κατηγορία ότι «παρά το γεγονός ότι οι διωκτικές αρχές της χώρας υπήρξαν γενικά αποτελεσματικές, μερικές φορές η αστυνομία δεν ερεύνησε εντελώς τους αυτοσχέδιους ‘αντιιμπεριαλιστές’ αναρχικούς που χρησιμοποιούν βόμβες με γκαζάκια και κοκτέιλ μολότοφ για να επιτεθούν σε κτίρια, κυβερνητικά γραφεία, στόχους που εκπροσωπούν ‘δυτικά συμφέροντα’ και την αστυνομία, ιδίως στο κέντρο της Αθήνας».

Οι κατηγορίες επεκτείνονται και στη δικαιοσύνη με μια εντελώς αστήρικτη επιχειρηματολογία: «Το δικαστικό σώμα αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη επιείκεια όσους επικαλούνται πολιτικό κίνητρο σε πράξεις καταστροφής περιουσιών (τους λεγόμενους αναρχικούς) παρά εκείνους που δεν επικαλούνται πολιτικό κίνητρο. Για παράδειγμα, οι αναρχικοί καταδικάζονται συχνά σε ποινές με αναστολή αντί για φυλάκιση και χρηματική ποινή». Φτάνει, μάλιστα, η Εκθεση να ευθυγραμιστεί με τη γραμμή Κούγια στην υπεράσπιση του αστυνομικού που σκότωσε τον 15χρόνο: «Εκπρόσωποι της κυβέρνησης και των κομμάτων της αντιπολίτευσης έκαναν δηλώσεις, με τις οποίες κάποιοι παρατηρητές διέκριναν ότι προκαταλαμβάνουν την ενοχή του αστυνομικού. Την επομένη του σκοτωμού, τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης καταδίκασαν τους αστυνομικούς ως ένοχους φόνου. Ανεξάρτητοι παρατηρητές εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι παρόμοιες δηλώσεις προϋποθέτουν την ενοχή των αστυνομικών και θέτουν σε κίνδυνο το δικαίωμα του κατηγορούμενου σε μια δίκαιη δίκη».