Η Αμερικανική πολιτική σκηνή και η ιστορική συνέχεια στα Γεωστρατηγικά σχέδια

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

Έχουν περάσει σχεδόν δύο αιώνες από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Κατά την μεγάλύτερη διάρκεια αυτών των χρόνων η μικρή Ελλάδα υπήρξε οικονομικό και γεωστρατηγικό προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης. Πρώτα υπό την σφάιρα κυριαρχείας της Βρετανίας, και έπειτα των κληρονόμων της... των ΗΠΑ! Σήμερα παρότι η Ελλάδα έχει φαινομενικά στρέψει το βλέμμα της στις Βρυξέλλες, oι πραγματικοί κυρίαρχοι στην ευρύτερη γειτονιά μας εξακολουθούν να είναι οι ΗΠΑ. Ενδεικτική της επιρροής που ασκούν οι ΗΠΑ επί της Ελλάδας είναι η ελληνική στήριξη της Ευρωπαικής προοπτικής της Τουρκίας. Μια στρατηγική που πάει κόντρα σε κάθε λογική και κάθε Εθνικό συμφέρον.

Είναι σημαντικό λοιπόν να γνωρίζουμε κάποια στοιχειώδη πράγματα για το Αμερικανικό πολιτικό προσκήνειο.

1. Η Αμερικανική Πολιτική Σκηνή

Στις ΗΠΑ δεν υπάρχει Δεξιά με την έννοια που χρησιμοποιούμε στην Ευρώπη. Υπάρχουν οι Φιλελεύθεροι (Liberals) ή Προοδευτικοί, και οι Συντηριτικοί (Conservatives). Οι περισσότεροι αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι βρίσκονται εντός του Δημοκρατικού κόμματος ενώ οι περισσότεροι Συντηριτικοί στελεχώνουν τις τάξεις του Ρεπουμπλικανικού κόμματος.

Οι βασικές πολιτικές διαφορές επικεντρώνονται στο "μέγεθος" τους κράτους:

Οι Δημοκρατικοί τάσσονται υπέρ ενός μεγάλου κράτους με σχετικά υψηλή φορολογία που να προσφέρει βασικές κρατικές υπηρεσίες, όπως κοινωνική ασφάλιση, περίθαλψη κτλ. Με άλλα λόγια, το Δημοκρατικο κόμμα έχει σοσιαλιστικές αντιλήψεις σε κάποια ζητήματα. Παρόλα αυτά επί θητείας Bill Clinton υπήρξε συνάμα μεγάλη απελευθέρωση των αγορών, προώθηση του NAFTA, και άλλων μέτρων που μόνο σοσιαλιστικά δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν.

Αντίθετα οι Ρεπουμπλικάνοι επιζητούν ένα "μικρό" κράτος. Μικρό ως προς την μείωση της φορολογίας και την ιδιωτικοποίηση της παροχής βασικών κοινωνικών υπηρεσιών. Αυτό όμως δεν ισχύει στην περίπτωση της εξωτερικής πολιτικής όπου τα τελευταία χρόνια οι Συντηριτικοί ψηφοφόροι επιδιώκουν το "μεγάλο" κράτος τους να αστυνομεύει κάθε γωνιά της Γης. Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης ήταν ότι το 2000 στην προεκλογική του εκστρατεία ο George Bush Jr. "έτρεχε" υπό την σημαία της μείωσης της παγκόσμιας Αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας και ενάντια στον Αμερικανικό παρεμβατισμό του Bill Clinton. Η παρουσία βέβαια του Dick Cheney ως αντιπροέδρου προμύνηε άλλα.

Η ιδέα αυτή προερχόνταν από τις τάξεις των συντηριτικών γνωστών ως paleoconservatives οι οποίοι τάσονται κατά του ιμπεριαλισμού και του ομοσπονδιακού κράτους. Τελικά επικράτησε μια άκρως αντίθετη αντίληψη προερχόμενη από μια όμάδα γνωστών ως neoconservatives. Οι Neocons επεδίωκαν την επικράτηση των ΗΠΑ μέσω της στρατιωτικής υπεροχής με πρόσχημα την επιβολή του "φιλευθερισμού" (συνήθως οικονομικού), των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας ανα την υφήλιο.

Τα "άκρα"

"The Christian Right"

Από τις αρχές της δεκαετίας του 80´ μέσα στις τάξεις των ρεπουμπλικάνων άρχιζε να δραστηριοποιείται έντονα η Χριστιανική Δεξιά. Η άνοδος της ήταν το αποτέλεσμα της αντίδρασης των συντηριτικών στο Civil rights movement των προηγούμενων δεκαετιών που έφερε την κονωνική απελευθέρωση στην χώρα. Η Χριστιανική Δεξιά αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη προπαγάνδας πίσω από κάθε εκλογική νίκη των Ρεπουμπλικανικών τα τελευταία 30 χρόνια.

Το κλειδί της δύναμης της Χριστιανικής Δεξιάς βρίσκεται στην δυνατότητά της να επιβάλει πολιτικές θέσεις μέσω της Χριστιανικής Θρησκείας. Χρησιμοποίησε τον θρησκεπτικό φανατισμό για να δημιουργήσει ψευδοπατριωτικά μέτωπα κατά τους Κομμουνισμού, και του Μουσουλμανισμού κατά την περίοδ της Προεδρίας του R. Reagan. Στόχος της ήταν η εξασφάλιση της στήριξης της κοινής γνώμης πίσω από την επεκτατική Αμερικανική πολιτική στην Μέση Ανατολή, την Ασία και την Λατινική Αμερική.

Η πολιτική βάση της Χριστιανικής Δεξιάς και συνάμα του πυρήνα των Ρεπουμπλικανών, παραμένει πάντα ενεργή, σε αντίθεση με τους φιλελεύθερους του Δημοκρατικού κόμματος που δραστηριοποιούνται μόνο σε προεκλογικές περιόδους. Η πολιτική βάση αυτή αποτελεί τα γρανάζια της Προπαγανδιστικής μηχανής των Ρεπουμπλικανών και προβάλεται κυρίως μέσω του δικτύο FOX, του MSNBC (πχ. ο παρουσιαστής Joe Scarborough) και του CNN. Για να καταλάβουν κάποιοι πόσο ονειροπαρμένοι είναι οι περισσότεροι Αμερικάνοι, το MSNBC και το CNN θεωρούνται από τους περισσότερους ως "liberal" media!

Θα ήταν λάθος οι "Έλληνες συντηριτικοί" να συγχεόυν ή ακόμη και να ταυτιστούν με τον Αμερικανικό πουριτανισμό της Αμερικανικής Χριστιανικής Δεξιάς.

"The Left"

Αριστερά υπάρχει στην Αμερική. Όχι βέβαια με την έννοια της Αριστεράς στον υπόλοιπο κόσμο. Στην ουσία Αριστερός στην Αμερική είναι όποιος θεωρείται "liberal" και ασκεί ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ κριτική στο Αμερικανικό κράτος. Οι περισσότεροι στηρίζουν το Δημοκρατικό κόμμα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή το κόμμα θα διεκπαιρεώσει κάποια βασικά κοινωνικά αιτήματα όπως την δημόσια ιατρική περίθαλψη, διότι το κόμμα υιοθετεί κάποιες βασικές φιλελεύθερες θέσεις σε ζητήματα όπως οι εκτρώσεις, και φιότι είναι ο πολιτικός διάδοχος του New Deal.

Υπάρχει όμως σημαντική διαφορά μεταξύ των αριστερών και των φιλελέυθερων, μιας και για τα Αμερικανικά δεδομένα οι πλειοψηφία του Δημοκρατικού σώματος είναι φιλελεύθεροι αλλά δεν στρέφονται ενάντια στην βάση του σύστηματος όπως κάνουν πολλοί Αριστεροί. Αριστερός θεωρείται ο ακαδημαικός Noam Chomsky, ο δημοσιογράφος Seymour Hersh, η παρουσιάστρια Amy Goodman, σε κάποια θέματα o σκηνοθέτης Michael Moore, ο κωμικός Jon Steward, o Doug Clifford του WSKY κ.α.. Ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν επίσης τα βιβλία συγγραφέων όπως του ιστορικού Webster Tarpley. Η ενημέρωση που παρέχουν οι προαναφερθέντες είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.





Ειδικά σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική οι θέσεις της Αμερικανικής Αριστεράς ταυτίζονται με αυτές του εθνικιστικού χώρου (με την έννοια του Αγγλικού nationalist) μιας και κύριο μέλημα τους είναι ο σεβασμός της εθνικής κυριαρχίας των άλλων κρατών, και η ανακοπή του Αμερικανικού παρεμβατισμού. Επίσης είναι οι μόνοι που μάχονται την προπαγάνδα των μεγάλων μέσων ενημέρωσης. Για παράδειγμα σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους Αριστερούς που έχουν μετατραπεί σε υπέρμαχους του Εβραικού λόμπυ και της προωθησης των συμφέροντων του Ισραήλ, οι Αμερικανική Αριστερά είναι η μόνη που βάλει κατά του Εβραικού λόμπυ στην Αμερική, του Σιωνισμού, και του Ισραήλ.

Είναι αξιοπερίεργο, ότι οι αντισιωνιστικές απόψεις που εκφράζει η Αμερικανική Αριστερά, σήμερα στην Ελλάδα εκφράζονται δημοσίως μόνο από ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από το Ελληνικό πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο ως "ακροδεξιοί"!

Φυσικά εφόσον δεν πρόκειται για συντηριτικούς οι απόψεις γρήγορα αποκλίνουν σε ότι αφορά τα κοινωνικά ζητήματα, αλλά στο παρόν κείμενο το ενδιαφέρον είναι κυρίως προς θέματα γεωστρατηγικής.

Δέσμιοι του πολιτικού συστήματος

Δυστυχώς ο Αμερικανός πολίτης είναι πολιτικά εγκλωβισμένος. Πέρα από την μικρή μερίδα των Αμερικανών Αριστερών, η πλειονότητα του πληθυσμού ενημερώνεται από τα κανάλια μαζικής προπαγάνδας γνωστά και ως "mainstream media". Οι Προεδρικές εκλογές είναι προκαθορισμένες αφού οι λιγοστοί υποψήφιοι από τους οποίους καλείται ο ψηφοφόρος να επιλέξει, έχουν περάσει πρώτα από τα φίλτρα διαλογής οικονομικών κέντρων που επιλέγουν ποιους να χρηματοδοτήσουν πολύ πριν αυτοί φτάσουν στην κάλπη.


2. Η πραγματική εξουσία - The invisible Government


Όμως, όλα τα προαναφερθέντα είναι ψιλά γράμματα. Η πραγματική εξουσία στις ΗΠΑ βρίσκεται στα χέρια αυτών που ελέγχουν την οικονομία της. Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη ο έλεγχος της οικονομία δεν βρίσκται στα χέρια των πολιτικών αλλά στα χέρια του ανεξάρτητου Federal Reserve Board και των ιδιωτικών τραπεζών που ελέγχουν την Federal Reserve Bank (Ομοσπονδιακή Αποθεματική Τράπεζα). Η Federal Reserve είναι μια ιδιωτική τράπεζα που ρυθμίζει την παροχή χρήματος στην Αμερικανική αγορά, πιστώνει την Αμερικανική κυβέρνηση και βγάζει κέρδος από τους τόκους. Οι τόκοι και το χρέος πληρώνονται από τους φόρους των πολιτών. Όποτε η Αμερικανική κυβέρνηση έχει έξοδα που δεν καλύπτονται από τις εισφορές των φόρων, δανείζεται με τόκο από την Fed Reserve.

Η παροχή του χρήματος αυτή που δημιουργέι αυτό που πολλοί γνωρίζουν ως τους κύκλους της αγοράς. Η Fed aποδεσμέυει μεγάλα ποσά για να προάγει την ανάπτυξη, και έπειτα ανακαλεί τα δάνεια μειώνοντας ξαφνικά και δραστικά το χρήμα που ρέει στην οικονομία. Έτσι επέρχονται οι κρίσεις. Πριν από κάθε κρίση οι μεγαλοτραπεζίτες έχοντας γνώση του τι έπεται ρευστοποιούν τις επενδυσεις τους οι οποίες έχουν παρει μεγάλη αξία την περίοδο της ανάπτυξης. Έπειτα εξαγοράζουν τον πλούτο που έχει δημιουργηθεί κατα την περίοδο της ανάπτυξης σε τιμές "ευκαιρίας". Η κρίση παρέχει την ευκαιρία για μεγάλα κέρδη σε αυτούς που είναι καλά τοποθετημένοι στο σύτημα. Τρανό παράδειγμα τα κέρδη ρεκόρ που σημειώνουν οι JP Morgan και η Goldman Sachs στις ημέρες μας. Τα κέρδη αυτά επισκιάζουν τις ζημείες που δέχονται από την πιστωτική κρίση, και βοηθούν τις εταιρίες να εξαγοράσουν ανταγωνιστές σε μικρό κόστος.

Όταν ολοκληρωνεται ο κύκλος, καινούρια ποσά απελευθερώνονται και πάλι στην αγορά. Κατ αυτόν τον τρόπο η Federal Reserve οδήγησε στην κατάρρευση της οικονομίας την περίοδο του 1929-31 που ακολούθησε το Μεγάλο Κράχ. Η κρίση χρησιμοποιήθηκε ως πρόφαση στην θέσπιση νέων νόμων που έδιναν ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στην Κεντρική Τράπεζα. Αυτή είναι η άποψη μεγάλων οικονομολόγων όπως οι Milton Friedman, Ben Bernanke, Robert Latham Owen και ο Murray Rothbard .H τεχνητή κρίση φαίνεται να επαναλαμβάνεται σήμερα, με πρώτο στάδιο του υπέρ-πληθωρισμού, και δεύτερο στάδιο την συρρίκνωση της οικονομίας, την κατάρρευση του πιστωτικού συτήματος και την ανάγκη για νέο δανεισμό από την Fed.

Στην πραγματικότητα ολόκληρο το χρηματικό σύστημα είναι βασισμένο στην δημιουργία χρέους. Tο νέο χρήμα δημιουργείται μέσω του χρέους μιας και οι τράπεζες δανείζουν με πλασματικό χρήμα (fractional reserve banking) μετατρέποντας το σε πραγματική αξία όταν αυτό μπεί στην αγορά. Οι τράπεζες μπορούν να δανείζουν πολλαπλάσιο αριθμό χρημάτων από αυτά που διαθέτουν με αποτέλεσμα να κερδίζουν τόκους πολλαπλάσιους του πραγματικού κεφαλαίου τους. Για να πληρωθούν όμως οι τόκοι πρέπει να υπάρχει ανάπτυξη. Η ανάπτυξη απαιτεί την εύρεση νέων πλουτοπαραγωγικών πόρων, οι οποίοι βρίσκονται διάπαρτοι ανά τον κόσμο. Εξου και η Αμερικανική ανάπτυξη απαιτεί επιθετική παγκόσμια πολιτική. Επιπλέον, ιστορικά ο πόλεμος είναι ο πιο αποδοτικός τρόπος για να ανεβούν οι δαπάνες, να δημιουρηθεί νέο δημόσιο χρέος με την δημιουργία νέου χρήματος και μέσω αυτού νέοι τόκοι, οι οποίοι θα αποπληρωθούν μέσω τον φόρων. Το συνολικό ύψος των τόκων ανέρχεται στα $400 δις ετησίως.

Έτσι οι ΗΠΑ έχουν φτάσει να χρωστούν $10 τρις. Από την δεκαετία του 1980 το χρέος ως ποσοστό επί του ακαθάριστο εθνικού προιόντος τριπλασιάστηκε. Σε αυτό συνεισφέρουν τα τεράστια πάγαια αμυντικά έξοδα και τα επιπρόσθετα έξοδα συμπεριλαμβανομένου του πόλεμου στο Ιράκ, αλλά και η ανεξέλεγκτη μακροπρόθεσμη δανειοδότηση όπως αυτή της αγοράς ακινήτων. Οι τράπεζες δημιούργησαν χρήμα μέσω του δανεισμού, και η οικονομική κρίση που επακολούθησε οδήγησε σε κάλυψη του δανεισμού από την κυβέρνησης μέσω της Federal Reserve. Σήμερα όμως το χρέος προς την Federal Reserve αποτελεί μόνο το 50% του συνολικού χρέους.

Το υπόλοιπο 50% του δημόσιου Αμερικανικού χρέους είναι προς τις τράπεζες ξένων χωρών. Έτσι χώρες όπως η Κίνα κερδίζουν δολλάρια από την Αμερικανική αγορά και ένα μέρος από αυτά τα χρησιμοποιούν για να δανείζουν την Αμερικανική κυβέρνηση. Μέρος από αυτά τα χρήματα διοχετεύεται πίσως στην Κινέζικη βιομηχανία, μαζί με τους τόκους. Από την άλλη, μεγάλο μέρος των δημόσιων δαπάνων καταλλήγουν μέσω επιδοτήσεων σε αμερικανικές εταιρίες του αμυντικού τομέα, φαρμακοβιομηχανείες κτλ. Έτσι ο πολίτης καλείται να πληρώνει για προγράμματα που οφελούν ιδιωτικές εταιρίες, με δανεικά για τα οποία πρέπει να πληρώσει επιπλέον τόκους. Με την μειώση των φόρων και την άνοδο των εξόδων ο πολίτης καλείται εν καιρό να πληρώσει πολύ περισσότερα. (Για περίσσότερες πληροφορίες παρακολουθήστε το εξαιρετικό documanter "Money Mastes" )

Στην ουσία λοιπόν η εξωτερική πολιτική χαράσεται όχι με γνώμονα τους πολίτες αλλά εξυπηρετόντας τα συμφέροντα των τραπεζίτων εις βάρος των πολιτών. Όσοι αναρωτιούνται αν κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στην Ελλάδα δεν έχουν παρά να απαντήσουν μια απλή ερώτηση; Με την υιοθέτηση του ευρώ ποιός ελέγχει την κοπή του Ελληνικού νομίσματος; Η Ευρωπαική ένωση δεν ελέγχει μόνο την κοπή του νομίσματος αλλά χαράσει όλόκληρη την οικνομική πολιτικη.

Ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Woodrow Wilson.

Τα πράγματα όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Μέχρι τις αρχές του περασμένου αιώνα, οι ΗΠΑ αντιστέκονταν στην επέλαση των διεθνών τραπεζίτων του Λονδίνου. Ο 19ος αιώνας διεξήχθηκαν σκληρές μάχες μεταξύ των Αμερικανών πολιτικών και των ανθρώπων των συμφερόντων της Κεντρικής τράπεζας της Αγγλίας, πίσω από τους οποίους βρίσκοταν η οικογένεια των Rothchild. Ο Andrew Jackson, και ο Lincoln έδωσαν επικές μάχες για να κρατήσουν την έκδοση του εθνικού νομίσματος μακριά από τους τραπεζίτες.

Εντέλει κατά την διάρκεια του 19αιώνα οι τραπεζίτες απέκτησαν τον έλεγχο του Τύπου. Ο έλεγχος αυτός συνέβαλε σημαντικά στην επίτευξη του κεντρικού τους στόχου. Είχαν καταφέρει να εξαγοράσουν μεγάλο μέρος του Κοινοβουλίου αλλά απέμενε ο Πρόεδρος ο οποίος έχει το δικαίωμα του βέτο.

Τον Νοέμβριο του 1910 μεγαλοτραπεζίτες όπως ο JP Morgan, για πολλούς, όργανο των Rothchild στις ΗΠΑ, συναντήθηκαν κρυφά στο Jeckyll island. Στην συνάντηση συμμετείχε και ο γερουσιαστής Nelson W. Aldrich. Ο Aldrich είχε αναλάβει την έρευνα του τραπεζικού συστήματος για λογαριασμό της National Monetary Commission. Η κόρη του Aldrich είχε παντρευτεί τον μοναχογιό του μεγαλοβιομηχάνου John D. Rockefeller. Ο Aldrich είχε πραγματοποιήσει ταξίδι στην Ευρώπη όπου και σχημάτισε την άποψη υπέρ της δημιουργίας μιας ιδιωτικής κεντρικής τραπεζας. Στην συνάντηση συμφώνησαν στην σύναψη ενός τέτοιου νομοσχεδίου με το όνομα του γερουσιαστή.

Παρόλο τον φόβο και την αντίληψη για ανάγκη στήριξης του τραπεζικού συτήματος που είχε καλλιεργηθεί από τον "Πανικό" του 1907, η κοινή γνώμη ήταν αντίθετη με το νομοσχέδιο Aldrich. Για να κερδίσει την εύνοια της κοινής γνώμης, το νομοσχέδιο χρειαζόταν την στήριξη ενός Προέδρου υπεράνω υποψίας. Αυτός βρέθηκε στο πρόσωπο του Δημοκρατικου προοδευτικού πολιτικού Woodrow Wilson. Με την χρηματοδότηση και την καθοδήγηση από τον μεγαλο επενδυτή Bernard Baruch, ο Wilson κέρδισε την Προεδρία των ΗΠΑ και ανέλαβε καθήκοντα το Μάρτιο του 1913.

Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν και το Κονγκρέσο αλλά και την Γερουσία και για να πολεμήσουν το σχέδιο Aldrich, σύναψαν το δικό τους νομοσχέδιο. Στην ουσία το Δημοκρατικό νομοσχέδιο δεν παρουσίαζε μεγάλη διαφορά από το Ρεπουμπλικανικό σχέδιο Aldrich. Στην Δημοκρατικής πρόταση η κεντρική τράπεζα ελέγχονταν από κοινού από την κυβέρνηση και τις ιδιωτικές τράπεζες, αλλά με τις επιμέρους αλλαγές τον έλεγχο τον είχαν ουσιαστικά οι ιδιώτες. Το Federal Reserve Act εγκρίθηκε από την Γερουσία και το Κονγκρέσσο και υπεγράφη από τον Wilson στα τέλη του 1913. Ο προοδευτικός Πρόεδρος έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην δημιουργία της κεντρικής τράπεζας.

Ο Bernard Baruch παρέμεινε στενός σύμβουλος του Wilson, τέλεσε πρόεδρος του War Industries Board κατά την διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου πολέμου, και συνόδευσε τον Wilson στην Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η καρρίερα του συνεχίστηκε και επί Προέδρου Roosevelt.

Η ιστορία του Woodrow Wilson έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την πρόσφατη μετεωρική άνοδο του Obama στην Προεδρία. Και οι δύο πηραν την Προεδρία σε περίοδο μεταρρυθμίσεων όπου κυριαρχόυσε προοδευτικό ρεύμα στην κοινωνία. Και οι δύο έκαναν μεγάλα δώρα στο τραπεζικό σύστημα. To φημισμένο σχέδιο διάσωσης του Obama θα κοστίσει στον Αμερικανικό λαό συνολικά γύρω στο $2,5 τρις!

Επιπλέον, παρoμοίως με τον Wilson, ο προοδευτικός Obama έχει ως σύμβουλο έναν κύριο ονόματι Zbigniew Brzezinski. Γνωστός από τον ρόλο του στον πόλεμο του Αφγανιστάν, καθώς και την αντιρωσική του αντίληψη, ο Zbigniew Brzezinski είναι ένα από τα μεγαλύτερα "γεράκια" των Δημοκρατικώ και τέλσε σύμβουλος του του Προέδρου Carter. Ο Brzezinski ήταν ένας από τους ιδρυτές της Rockefeller Trilateral Commission. Στους ιδρυτές συγκαταλέγονται και δύο μετέπειτα πρόεδροι της Ομοσπονδιακής τράπεζας (Federal Reserve Bank). Ο Paul Volker και ο Alan Greenspan. Ο Brzezinski προέδρευσε μαζί με τον ρεπουμπλικάνο υπουργό Άμυνας Robert Gates στην πρόσφατη επιτροπή του Council of Foreign Relations με θέμα την Αμερικανική στρατηγική στο Ιράν.

Φαίνεται λοιπόν πως οι ανθρωποι πίσω από τον Brzezinski είναι αυτοί που δημιούργησαν το πολιτικό προφίλ του Ομπάμα, τον οποίο έβαλαν στην καρέκλα του Προέδρου. Ήδη από το 2003 ο Obama είχε ταχθεί κατά του πολέμου στο Ιράκ. Φαίνεται το προφίλ του προετοιμαζόταν από τότε και εξασφάλιζε ότι την περισυνή εκλογική νίκη. Η εκλογή του Obama στην Γερουσία σέχθηκε μεγάλη προβολή από τα ΜΜΕ. Στις προεδρικές εκλογές του 2008, ουδείς περίμενε ότι ο John Mcain είχε ελπίδες. Ο Ομπάμα είχε το ιδανικό "αριστερίζον προφίλ" για να ικανοποιήσει το αντιπολεμικό κλίμα της εποχής, την ρητορική του Martin Luther King, και το χαμόγελο διαφήμισης της Colgate. Η εμπιστοσύνη των Αμερικανών πολιτών στους θεσμούς είχε πέσει κατακόρυφα και χρειαζόταν γρήγορα κάποια φυσιογνωμία για να τονώσει το ηθικό τους ώστε να συνεχίσουν "με το πρόγραμμα". Αυτός βρέθηκε στο πρόσωπο του γερουσιαστή Obama.

Όσοι περιμένουν ότι ο Obama θα αλλάξει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, μάλλον θα απογοητευτούν με τα αποτελέσματα. Και αυτό διότι η Εξωτερική πολιτική έχει ιστορική συνέχεια. Ειδικά δε αν δχθούμε ότι η πραγματική εξουσία ελέγχεται από αφανείς τρίτους.



3. Η ιστορική συνέχεια στην Εξωτερική Πολιτική

Στα θέματα εξωτερική πολιτικής υπάρχουν κάποιες διαφορές στα δύο κόμματα ως προς τους άξονες συμφερόντων και τους γεωστρατηγικούς στόχους. Στην ουσία όμως οι γενικοί στόχοι στην Εξωτερική πολιτική των δύο "στρατόπεδων" δεν διαφέρουν κατά πολύ. Αυτό που αλλάζει είναι η οδός που ακολουθείται για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί καθώς και η δημόσια εικόνα των εμπλεκομένων πολιτικών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απο κοινού στήριξη και των δύο κομμάτων της εισβολής του Ιράκ το 2003, και ο Βομβαρδισμός της Σερβίας.

Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα έχει βαθιά σχέση με τον Ενεργειακό τομέα και επίκεντρο του ενδιαφέροντος αποτελούν οι πηγές ενέργειας στην Μέση Ανατολή, την Κασπία και την Αλάσκα . Προτιμά να επιλέγει εύκολους στόχους που να μπορεί να πλήξει στρατιωτικά, όπως το Ιράκ. Αντίθετα οι Δημοκρατικοί έχουν στενές επαφές με το τραπεζικό σύστημα, και συνήθως αντί για την απειλή της τρομοκρατίας, χρησιμοποιούν τον "ανθρωπισμό" ως πρόφαση για τις δικές τους επεμβάσεις. Οι Δημοκρατικοί δεν επιλέγουν την κατα μέτωπο στρατιωτική επίθεση αλλά μια εξαιρετικά αποδοτική μέθοδος είναι η αποσταθεροποιήση καθεστώτων μέσω της υποκίνησης κοινωνικών αναταραχών. Ο ανθρωπισμός συγκαταλέγεται επίσης στους δηλωμένους στόχους των neoconservatives. Στην πράξη όμως το πρόσχημα αυτό χρησιμοποιήθηκε μόνο σε δεύτερη μοίρα για να δικαιολογήσει την κατοχή του Ιράκ, ως προς το κόστος σε ανθρώπινες ζωές Αμερικανών και Ιρακινών καθώς και το τεράστιο οικονομικό κόστος για τον διαφημιζόμενο εκδημοκρατισμό του Ιράκ και της Μ. Ανατολής. Αντίθετα η επέμβαση στο Ιράκ πραγματοποιήθηκε υπό το πρόσχημα της τρομοκρατίας και των όπλων μαζικής καταστοφής.

Η εναλλαγή Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών υπηρετεί τις επεκτατικές βλέψεις της κοινής εξωτερικής πολιτικής διότι προτρέπει τους αφελείς υποστηρικτές της κάθε πλευράς να μάχονται με πάθος για να επικρατήσουν επί της άλλης δίχως να βλέπουν ότι η ενέργεια τους διοχετεύεται στον ίδιο κοινό δρόμο. Η κοινωνική αδράνεια δεν συμβαδίζει με μια επιθετική εξωτερική πολιτική. Εξού και η καλλιέργεια φόβου στον Αμερικανό πολίτη που στρέφεται προς διαφορες γωγραφικές κατευθύνσεις. Όπως φερειπειν για να υπάρξει ηλεκτρισμός και να παραχθεί έργο απαιτούνται συσωρευμένα ηλεκτρικά φορτία, έτσι και στην κοινωνία αν δεν υπάρχει η πολιτική πόλωση, δεν υπάρχουν τα κοινωνικά ρεύματα που στην ουσία απαιτούνται για να σπρώξουν το πολιορκητικό άρμα. Η κάθε πλευρά λοιπόν καλείται να χρησιμοποιήσει τα δικά της όπλα ανάλογα με την περίσταση. Σε κάθε εναλλαγή εξουσίας, παρότι οι υποστηρικτές της κάθε πλευράς πιστέυουν ότι με τις ενεργειές τους αναιρούν το έργο της άλλης πλευράς, μακροπρόθεσμα, οι ενέργειες αυτές συμβάλλουν διεκπεραίωση του κοινού στόχου.

Για παράδειγμα, οι Ρεπουμπλικάνοι κατέλαβαν την Σαουδική Αραβία μέσω της επιχείρησης στον κόλπο του 1991. Έπειτα οι Δημοκρατικοί διέλυσαν την Γιουγκοσλαβία και πήραν το Κόσυφοπέδιο, με όπλο τον ανθρωπισμό. Οι Ρεπουμπλικάνοι συνέχισαν με την κατάληψη του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Σήμερα οι Δημοκρατικοί στρέφουν την προσοχή τους στο Ιράν, την Τουρκία, το Σουδάν, το Πακιστάν και την Αν. Ευρώπη, και γι αυτό τον λόγο επιδιώκουν την αποδέσμευση των στρατευμάτων. Θα πρέπει να δούμε τις παράπανω ως κινήσεις στην ίδια σκακιέρα, και όχι ως αλλαγές πλέυσης των εκάστοτε ηγεσίων.

Μια ακόμη κίνηση στην σκακιέρα από την όμάδα των Ρεπουμπλικάνων ήταν η αντιπαράθεση με την Ρωσία το καλοκαίρι του 2008, μέσω της εισβολής της Γεωργίας στην Νότια Οσετία. Μια κίνηση που εντάσεται περισσότερο στους στόχους των Δημοκρατικών και που τώρα καλούνται να διαχειριστούν. Επιπλέον, την ώρα που το δίκτυο του χρηματοδότη των Δημοκρατικών George Soros απλωνόταν πολιτικά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ο George Bush επεδίωκε συμφωνία με την Πολωνία για την εγκατάσταση αντιπυραυλικής ομπρέλας δίπλα στην Ρωσία. Επιπλέον, η κατάλληψη του Κοσσυφοπεδίου ξεκίνησε επί Clinton αλλά ο τελικός στόχος των σχεδίων ανεξαρτητοποίησης του Clinton ολοκληρώθηκε μέσω των μονόπλευρων μεθοδεύσεων Bush. Οι επισημάνσεις αυτές δείχνουν ότι οι γεωστρατηγικές κινήσεις των δύο κομμάτων εντάσονται στο ίδιο στρατηγικό σχέδιο και αποτελούν παράδειγμα παράλληλης σύμπλευσης των δύο στρατοπέδων.

Μακροπρόθεσμα οι ενέργειες και των δύο κομμάτων έχουν στόχο την επικράτηση των ΗΠΑ επί των μεγάλων παγκόσμοιων ανταγωνιστών της: της Ρωσίας και της Κίνας. Ό έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών έχει ως στόχο τον ενεργειακό στραγγαλισμό της Κίνας, τον έλεγχο των Ρωσικών εξαγωγών, των οποίων τον έλεγχο επανάκτησε η Ρωσία, και πιθανώς την ενεργειακή σύγκρουση μεταξύ των δύο γιγάντων.

Η πολιτική του κάθε κόμματος χαράσεται μέσα από "think tanks" που απαρτίζοται από πολιτικούς τεχνοκράτες και επιχειρηματίες. Έτσι τα προηγούμενα 8 χρόνια βιώσαμε την ατζέντα των Neoconservatives του Paul Wolfowitz και του American Enterprise Institute.

Τώρα λοιπόν πίσω από το Δημοκρατικό κόμμα φαίνεται να κρύβονται και πάλι τα συμφέροντα της Rockefeller Trilateral Commission και του George Soros. Όμως θα ήταν λάθος να νομίσουμε ότι η επιρροή αυτών των ανθρώπων περιορίζεται στο Δημοκρατικό κόμμα. Μπορεί τα προηγούμενα χρόνια ο George Soros να δήλωνε ότι σκοπός του ήταν η ανατροπή του Bush, αλλά στην πράξη ο κ. Soros ήταν αυτός που πήρε τον έλεγχο της πλούσιων ορυχείων της Τρέπκα πριν την ανεξαρτητοποίησή του Κοσσυφοπεδίου επί Προεδρίας Bush! Στην ουσία οι κινήσεις Bush εξυπηρετούσαν τα σχέδια του Soros και των διαθνών συνεργατών διότι εξασφάλισαν τον έλεγχο του Iraq και του Αφγανιστάν, στερόντας έτσι από την Κίνα ακόμη μια πηγή πετρελαίου, και φέρνοντας πιο κοντά τις ΗΠΑ στο Ιράν και τα νώτα της Ρωσίας. Οι Ρεπουμπλικάνοι προετόιμασαν λοιπόν το πεδίο για την εξάπλωση στο Πακιστάν και την κεντρική Ασία.

Περιέργως, ο Obama κέρδισε τις εκλογές με την υπόσχεση της απόσυρσης στρατευμάτων από το Ιράκ και της μείωσης της στρατιωτικής ηγεμονίας που έντονα ζητόυσε η φελελέυθερη κονωνία του Αμερικανικού λάου. Όμως αντίθετα με κάθε αριστερίζουσα ιδέα ο Ομπάμα υποστηρίζει την δημιουργία Πολιτοφυλακής όπου κάθε Αμερικανός πολίτης θα υπηρετεί αναγκαστικά για τρεις μήνες!

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι λίγους μόλις μήνες μετά την εκλογή Ομπάμα, κάνουν την εμφάνισή τους σχέδια αποσταθεροποίησης στο Ιράν και την Κίνα. Στην Κίνα μάλιστα τα σχέδια αυτά εμπλέκουν Τουρκμενική μειονότητα, και την εμπλοκή της Άγκυρας. Τυχαίο δεν είναι επίσης το γεγονός ότι μια από της πρώτες χώρες που επισκέφθηκε ο Πρόεδρος Obama κατά την έναρξη της θητείας του ήταν η Τουρκία;

Η αντιπαράθεση με την Κίνα είχε ήδη δρομολογηθεί από την κυβέρνηση Clinton, μεσώ του βοβμαρδισμού της Κινέζικης πρεσβείας στο βελιγράδι το 1998, τη ρίξη με αφορμη τις κατηγορίες κατασκοπίας, μια σειρά από εντονη αντικινεζική πληροφόρηση μέσα από τους NY Times το 1999 - εφημερίδα που πρόσκειται στην Δημοκρατική παράταξη, και την ένταση στις σχέσεις της Ταιβάν με την Κίνα του 1999. H ένταση συνεχίστηκε και το 2001 είχαμε το δυστύχημα με την σύγκρουση Κινέζικου μαχητικού με Αμερικανικό κατασκοπικό αεροπλάνο στο Νότιο Κινεζικό πέλαγος.

Μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τα μεγαθήρια δεν είναι ευνοική για τις ΗΠΑ για δύο λόγους: Πρώτον, ο άποτρεπτικός ρόλος των πυρινικών οπλοστασίων και δεύτερον, η οικονομική επεξάρτηση, ειδικά μεταξύ της Κίνας και των ΗΠΑ: Οι Κινέζοι στηρίζουν το δολλάριο αγοράζοντας δισεκατομύρια δολλάρια στην διεθνή αγορά, και οι Αμερικανοί αγοράζουν Κινέζικα προιόντα. Έτσι η αντιπαράθεση είναι πιθανό ότι θα λάβει χώρα με έμμεσο τρόπο εμπλέκωντας τρίτες χώρες και πιέζοντας τα όρια της σφαίρας επιρροής.


Η διπλωματική στάση της Ελλάδας και της Τουρκίας


Τα τελευταία χρόνια οι Κινέζοι έχουν επεκταθεί οικονομικά στις χώρες τις Ανατολικής Ασίας, επενδύοντας σε κόμβους εμπορίου που θα τους επιτρέψουν την εύκολη πρόσβαση στις πλούσιες αγορές τις Δύσης και τις αναδυόμενες αγορές της νότιας Ασίας εντείνοντας έτσι την αντιπαράθεση και με την Ινδία. (Για περισσότερα εδώ). Από την άλλη οι Ρώσοι ανέκτησαν τον έλεγχο των πηγών ενέργειας και τώρα επεκτείνουν ενεργειακό κύκλωμα τους στην Ευρώπη και την Ασία.

Πρόσφατα η Ελλάδα έκανε δύο κινήσεις που την ενέταξαν στα γεωστρατηγικά σχέδια της Ρωσίας και της Κίνας. Σύναψε την συμφωνία με την Ρωσία για τον αγωγό South Stream και παραχώρησε την διαχείρηση των σταθμών εκφόρτωσης των Ελληνικών λιμανιών στην Κινέζικη Cosco. Επιπλέον αντιτάχθηκε στους Αμερικανικούς σχεδιασμούς θέτοντας βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Επιλέον η Ελλάδα έχει αρχήσει να αγοράζει Ρωσικά οπλικά συστήματα. Σίγουρα οι κινήσεις αυτές δεν συμβαδίζουν γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς των δύο Αμερικανικών κομμάτων.
Η Τουρκία επίσης παίζει ένα παράλληλο παιχνίδι προσβλέποντας στον νότο τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών του Κιρκούκ και στον βορά την συνεργασία με Αμερικανούς αλλά και τους Ρώσους στην παροχή ενέργειας προς την Δύση. Για ποιό λόγο όμως οι Τούρκοι φέρονται να ανακτούν την εύνοια της νέας Αμερικανικής κυβέρνησης, σε αντίθεση με την Ελλάδα που βλέπει τα δικά της συμφέροντα να βουλιάζουν;

Από γεωστρατηγικής σήμασίας και οι δύο χώρες είναι αρκετά σημαντικές. Η Ελλάδα θα μπορούσε να ελέγχει την δίοδο στην Μάυρη Θάλασσα στον ίδιο βαθμό με την Τουρκία. Η Ελλάδα και η Τουρκία παρέχουν και οι δύο από μια υψίστης σημασίας στρατιωτική βάση στο ΝΑΤΟ (Σούδα, Incirlik) Και οι δύο χώρες αποτελούν εμπορικό κομβικό σημείο. Τέλος ξοδεύουν αστρονομικά ποσά σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Η μόνη διαφορά είναι το μέγεθος της οικονομίας αλλά αυτό ενδιαφέρει περισσότερο τους Ευρωπαίους παρά τους Αμερικανούς.
Που οφείλεται λοιπόν η διαφορά στάσης;

Σε αντίθεση με την Ελλάδα που τα έχει προσφέρει όλα στους Αμερικανούς δίχως αιτήματα (βάση στην Σούδα, Κυπριακό, Αλβανία, λιμάνι Θεσσαλονίκης, Τουρκική και Αλβανική ευρωπαική πορέια κτλ.) η Τουρκία επιζητά ανταλλάγματα για κάθε παραχώρηση της. Έτσι το 2003 ζητούσε τεράστια αποζημείωση για την παραχώρηση της βάσης του Incirlik. Αντίστοιχα το 2008 η Τουρκία δεν επέτρεψε στον Αμερικανικό στόλο να πλεύσει στην Μαύρη Θάλασσα, θέλοντας να διασφαλίσει την σχέση της με την Ρωσία, απαιτώντας έμμεσα Αμερικάνικα ανταλλάγματα για την διασφάλιση της συνεργασίας της. Εξάλλου οι Τούρκοι γνώριζαν ότι σε μισό έτος με την εκλογή Obama θα εξανεμίζονταν οι ψυχρές σχέσεις που ακολούθησαν την άρνηση παραχώρησης του Incirlik στις επιχειρήσεις κατά του Ιράκ.

Η διαφορά λοιπόν εντοπίζεται στην στάση των πολιτικών, με την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών να νοιάζονται περισσότερο για το προσωπικόσυμφέρον παρά το συμφέρον της χώρας τους. Ίσως κάποιοι να δυσανασχετίσουν με αυτό που θα πω, αλλά πολλές φορές διαιρωτούμαι μήπως είναι καιρός να εξετάσουμε αν τα δείγματα εθνικοφροσύνης και διπλωματίας των γειτόνων μας αξίζει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψιν ως προς την δική μας στάση στο γεωστρατηγικό παιχνίδι που λαμβάνει χώρα γύρω μας.

Ελληνόψυχος