Λίγα σχόλια για τους "Αγωνιστές της Δημοκρατίας" του Προέδρου κ. Παπούλια

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009


Θα ήθελα να παραθέσω λίγα σχόλια σχετικά με την ομιλία του Προέδρου κ. Κάρολου Παπούλια για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Σεβαστός ο κ. Παπούλιας καθώς και οι απόψεις του, αλλά παρατηρώ ότι ίσως υπάρχει μια σταθερή απόκλιση μεταξύ των δικών του απόψεων και κάποιου ο οποίος γεννήθηκε μετά την αποκατάσταση της "Δημαγωγίας", (συγνώμη) της "Φαυλοκρατείας, (πάλι μου ξέφυγε) της Δημοκρατίας. Φυσικά ουδείς αλλάνθαστος και απλά μπορεί εγώ προσωπικά να πλανάμαι οικτρά. Οπότε όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω είναι ευπρόσδεκτος να με διορθώσει.

Η ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας (Απόσπασμα)

Συμπληρώνονται φέτος 35 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας, μετά από μία σκοτεινή επταετία.

Ιδιαίτερα σκοτεινή για τους Έλληνες πολιτικούς που έβλεπαν τα αξιώματα με τα κυάλια από κάποια μακρινή παραλία της Κυανής Ακτής.

Ο χαρακτήρας του εορτασμού της επετείου άλλαξε. Κι αυτή είναι, πιστεύω, μια επιλογή που αποδεικνύει βαθύ σεβασμό σε όλους όσοι αγωνίστηκαν ενάντια στη δικτατορία. Οι δεξιώσεις και οι κοσμικότητες είναι ασύμβατες προς το πνεύμα του αντιδικτατορικού αγώνα, προκαλούν το κοινό αίσθημα και προσβάλλουν το μέτρο που οφείλει να καθορίζει την συμπεριφορά του πολιτικού κόσμου.

Τόσα χρόνια οι δεξιώσεις δεν σας πείραξαν. Υποθέτω φέτος προσπαθείτε να μας πείσετε ότι υπάρχει λιτότητα και παγκόσμια οικονομική κρίση. Αρμόζουσα πολιτική επιννόηση λοιπόν η διεξάγωγή μιας δεξίωσης με απλή αλλαγή του "χαρακτήρα" της σε μη κοσμική. Κι εγώ την επόμενη φορά που θα φάω πίτσα με αντζούγιες θα πω στον εαυτό μου ότι ήταν λαχανοσαλάτα με λίγο λαδάκι.


Αρκετοί από αυτούς είναι εδώ μαζί μας, άλλοι λείπουν και μας λείπουν, κάποιοι έχουν φύγει από τη ζωή και όλοι αποτελούν την πλέον ισχυρή απόδειξη ότι μέσα στην ελληνική κοινωνία υπάρχει και φως και μεγαλείο. Οι διαχρονικοί αγώνες του λαού μας είναι ο πυρήνας της αγωνιστικής μας αισιοδοξίας, που προκαλεί δημιουργικές δυνάμεις, αποβάλλει την ηττοπάθεια και φέρνει την αύρα ενός καλύτερου αύριο.

Αναρωτιέμαι γιατί δυσκολέυομαι να διακρίνω "αγωνιστές" και υπερασπιστές της Δημοκρατίας ανάμεσα στους πολιτικούς, τους αρχηγούς κομμάτων και κάθε άλλου που δύναται να παρεβρίσκεται σε μια τέτοια επέτειο. Ίσως η όραση να βελτιώνεται με την πάροδο των χρόνων.

Έχουμε ανάγκη αυτή τη διαπίστωση σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία. H έξοδος απ' αυτή είναι αδύνατο να προβλεφθεί με ασφάλεια ενώ οι απαντήσεις που δίνονται διεθνώς για την αντιμετώπισή της είναι αποσπασματικές και μετέωρες.

Ούτε ο Υπουργός Οικονομικών δεν κάνει τέτοια εκτενή αναφορά στην κρίση. Σίγουρα την κρίση την βιώνουν αρκετοί συμπατριώτες μας. Το ζήτημα είναι ότι εσείς καθώς και οι πολιτικοί σας φίλοι κύριε Πρόεδρε συμβάλλατε στην δημιουργία της οικονομικής "κρίσης". Για το λόγο αυτό προτιμάτε να την καλύπτετε με ένα πέπλο ασάφειας. Αναρωτιέμαι ολόκληρη μεταπολεμική περίοδος, και μόνο στις ημέρες μας βιώνουμε οικονομική κρίση! Είναι τυχαίο άραγε;

Ζούμε το τέλος μίας εποχής. Το κυρίαρχο μοντέλο οργάνωσης της οικονομίας αμφισβητείται εκ των πραγμάτων, την ώρα που δεν προβάλλεται, με ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό τρόπο, η εναλλακτική πρόταση. Πρόταση για μια ανάπτυξη ενάντια στη φτώχεια, τον αποκλεισμό, την ανεργία, ιδίως των νέων.

Το τέλος της εποχής αυτής μάλλον παρήλθε με την επέλαση επί της Ελλάδας, της μπουλντόζας του Προοδευτισμού του κ. Σιμίτη και των συνεργατών του.
Φυσικά εδώ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν ο κ. Παπούλιας αναφέρεται στους πολίτες ή μιλά εκ μέρους μόνο των συναδέλφων του. Στην δεύτερη περίπτωση, κάποιοι έτρωγαν καλά τόσα χρόνια. Πιστεύω ότι θα τρώνε καλά και στο μακρινό μέλλον.

Μία βεβαιότητα υπάρχει: Ότι η κοινωνική συνοχή στον αναπτυγμένο κόσμο απειλείται, ότι η ανασφάλεια των πολλών προκαλεί φοβικά σύνδρομα και εγκυμονεί κοινωνικές εκρήξεις.

Απο ποιούς και με ποιό τρόπο απειλείται κ. Παπούλια;


Φίλες και Φίλοι


"Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιός είσαι"

Μιλάμε συχνά για κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα, μια κρίση που επιβεβαιώθηκε με την μεγάλη αποχή στις πρόσφατες ευρωεκλογές, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτή η κρίση είναι βαθιά. Όχι μόνο γιατί κάποιοι εκπρόσωποι του λαού χρησιμοποιούν την πολιτική ως εφαλτήριο για τρυφηλή ζωή. Ούτε επειδή διαχρονικές παθογένειες στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης παραμένουν ζωντανές. Η κρίση είναι βαθιά κυρίως επειδή έχει τρωθεί ο αξιακός κώδικας: Κάθε είδους διευκολύνσεις και πελατειακές συμπεριφορές έχουν νομιμοποιηθεί ηθικά, ενώ η επιτυχία αντιμετωπίζεται συχνά ως εξαιρετική ικανότητα ακόμη και αν επήλθε με όρους αναξιοκρατίας.

Ανέκαθεν οι "γνωστοί κύκλοι" εκρύβοντω πίσω από την θεωρία και την αοριστία, επιδιώκοντας την αποφυγή της στοχοποίησης συγκεκριμένων προσώπων και πταισμάτων. Πχ. θεωρούμε ότι με μια αναφορά στην διάβρωση των αξιών, αντιδρούμε στους Βατοπεδινούς, τους αποδέκτες των "κονδυλίων" της Ζιμμενς, των πρακτόρων της Vodafone, τον εφοριακό, και ακόμη τον ίδιο μας τον εαυτό, όταν όλοι μαζί βιάζουμε πρώτα την χώρα και την κοινωνία και σε δεύτερο βαθμό τις αξίες. Προτιμούμε να μιλούμε για αξιακούς κώδικες και αναξιοκρατία διότι δεν υπάρχει ποινή φυλάκισης για τέτοια παραπτώματα. Το ίδιο δεν ισχύει για τις "παθογένειες" και την "τρυφηλή ζωή με χρήμα άλλων".


Επειδή φαινόμενα δεκαετιών εμποδίζουν την πρόοδο της χώρας, χρειαζόμαστε επανακαθορισμό των κανόνων: Τι είναι σωστό και τι λάθος, πού βρίσκεται το δίκαιο και πού το άδικο, τι ενώνει το ατομικό με το συλλογικό συμφέρον, πώς ορίζεται ο κοινωνικός πολιτισμός, ποιες αξίες επιζητούμε και θαυμάζουμε, τι κόσμο τελικά θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας.

Αξιότιμε κ. Παπούλια, που είσασταν ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ που τα φιλαράκια σας στο ΠΑΣΟΚ έτρωγαν με ΧΡΥΣΕΣ ΚΟΥΤΑΛΕΣ; Τότε βέβαια είσασταν στο κόμμα εξουσίας, γι αυτό υπήρχε κάποιο μικρό πρόβλημα με την έκφραση τέτοιων απόψεων. Συμφωνώ ότι είναι πιο έυκολο να καταδικάζουμε όλοι την κρεπάλη μετά εορτής.


Οι αγωνιστές που βρίσκονται σήμερα μαζί μας είναι πρότυπο αναφοράς. Γιατί έδωσαν πολλά σε όλους χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα, γιατί διακινδύνευσαν τη ζωή και την ησυχία τους στο όνομα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Βεβαίως!
Οι ανιδιοτελείς "αγωνιστές πρότυπα" :

Εδωσαν εδάφη, αέρα, και θάλασσες, στους γείτονες, τους Αττίλες ΙΙ, και τους θηριοδαμαστές εκ της Δύσεως.

Ως
Πρόεδροι της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, παραχώρησαν στην Τουρκία το χαρτί της Ευρωπαικής ένταξης δίχως το παραμικρό αντάλλαγμα.

ΠΟΤΕ δεν τίμησαν ένα πραγματικό ΑΓΩΝΙΣΤΗ διότι απλά έφερε πράσινο μπερέ και συνέχισε να πολεμά (με πραγματικές σφαίρες και όχι τα ραδιοκύματα της Deutsche Welle) έστω και προδομένος. Φυσικά αυτοί ως πρότυπα αγωνιστών είναι επικίνδυνοι για το "καθεστώς" της μεταπολίτευσης.

Ποτέ δεν τίμησαν τους τρεις νεκρούς ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ των Ιμίων που οι ΙΔΙΟΙ έστειλαν στον τάφο δίνοντας εγκληματική εντολή για πτήση με απαγορευτικό καιρό. Τόσα χρόνια κρατούν εσκεμένα τον φάκελο της υπόθεσεις κλειστό ώστε να διαιωνίζεται η ασάφεια που καλύπτει το δικό τους έγκλημα.

Δίδαξαν πρώτοι και έμπρακτα το "κλέψας του κλέψαντος".

Πράττουν πάντα αντιδημοκρατικά και απέφευγουν συστηματικά την λαική βούληση του δημοψηφίσματος σε καίρια εθνικά ζητήματα. Μια τακτική που έφερε προ πολλού το... "τέλος εποχής".

Ως "αγωνιστές της Δημοκρατίας" έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο όταν έπιασαν οι ίδιοι τα πόστα της εξουσίας. Όσο για αυτούς που δεν ευτύχισαν να τα πιάσουν μπορούμε να φανταστούμε πόσο "καλύτεροι" θα ήταν από τους υπόλοιπους.

Τέλος, καμία Χούντα δεν έπεσε χάρη τους δικούς τους "αγώνες". Η Xούντα του Ιωαννίδη έπεσε λόγω των τραγικών γεγονότων και της προδοσίας εκ των έσω αλλά και των "συμμάχων" στην Κύπρο. Ποιός ο λόγος να γιορτάζουμε κάτι τοσο απαξιωτικό για την επανύδριση της Δημοκρατίας στην χώρα μας που στοίχισε τόσες ζωές;


Η χώρα αυτή δεν θα αλλάξει έως ότου αυτός ο λαός να φέρει στo λειτούργημα της κυβέρνησης ανθρώπους που τολμούν να μιλούν και να πράτουν πραγματιστικά και επί της ουσίας, με στόχο το κοινό όφελος!

Εν πάση περιπτώση,
Ζήτω η Δημοκρατία!

2 comments:

Γιώργης Χολιαστός 25 Ιουλίου 2009 - 1:26 π.μ.  

Πρόχειρα συμπεράσματα από το λόγο του πρόεδρου της δημοκρατίας

α.
Μέχρι σήμερα και ο ίδιος και οι υπόλοιποι δεν σέβονταν εκείνους που αγωνίστηκαν εναντίον της δικτατορίας και κάνανε πολυέξοδη δεξίωση-αυτοκριτική;
(Σήμερα ξαφνικά τους έπιασε το σεβαστικό τους. Γιατί; Ποιος ξέρει...επιφοίτηση ίσως του Αγίου Πνεύματος; Πιθανό....)

β.
Οι πολιτικοί δεν κλέβουν, απλά "χρησιμοποιούν την πολιτική σαν εφαλτήριο για να διάγουν τρυφηλή ζωή.."...
(πόσο ωραία καλύπτει τους κλέφτες ο κύριος πρόεδρός μας, δίνοντας ταυτόχρονα χάρη σ’ αυτούς και προτρέποντάς τους: «συνεχίστε να κλέβετε! Το πολύ κάποιος πρόεδρος στο μέλλον να πει για σας ότι διάγετε ΠΟΛΎ τρυφηλή ζωή!.. Όπως κι εγώ όμως, έτσι κι αυτός, κανέναν σας δεν θα πειράξει, ούτε –προς θεού, απολίτιστοι είμαστε; - θα ονοματίσει.»

γ.
Τώρα ο κύριος πρόεδρος κατάλαβε ότι υπάρχει ανεργία! Η σημερινή ημέρα πράγματι εφώτισε για τα καλά τον κύριο πρόεδρό μας!
(ή το ήξερε, όμως τώρα βλέπει σ’ αυτήν έναν παράγοντα κοινωνικής βίας;-που θα ανάτρεπε ίσως το θεάρεστο καθεστώς; Και πάλι ποιος ξέρει; Άγνωστοι αι βουλαί του Υψίστου.)

δ.
Θέλει να δούμε τι είναι δίκαιο και τι άδικο.
(Δεν το ζητάει όμως από κάποιον κριτή έξω από το σύστημα-εννοείται ότι περιμένει να κρίνουν τι είναι δίκαιο και τι άδικο ο καραμανλής με τα τρία δισεκατομμύρια ευρώ περιουσία και ο παπαντρέας, ηγέτης και προστάτης των πολιτικών εκείνων που κατάκλεψαν τους έλληνες.)

ε.
Αναρωτιέται: «τι θα παραδώσουμε στους νέους μας;»
(Βέβαιος ότι λέγοντας έτσι, οι νέοι που τον ακούνε, θα κάτσουν-και με τις ευλογίες του προέδρου τους τώρα- στην άκρη, περιμένοντας να δουν τι θα τους παραδοθεί!...και δεν θα ξεχυθούνε να αφανίσουν τους προδότες πολιτικούς.)

Ο καλλίτερος πρόεδρος αλήθεια που υπήρξε. Και γι αυτά και γι αυτά τον ξαναθέλουνε όλα τα τομάρια.

(Και κάτι προσωπικό.
Μέχρι τώρα νόμιζα ότι οι αντιστασιακοί,με πρώτους τους του πολυτεχνείου, είναι αυτοί που πήρανε την εξουσία όταν οι αμερικανοί έριξαν τη χούντα και ότι αυτοί είναι οι κλέφτες και οι δολοφόνοι και οι δοσίλογοι και οι προδότες που εκ του ασφαλούς πλέον, ρήμαξαν την Ελλάδα. Και νόμιζα ότι όσοι δεν πιάσανε κυβερνητικά πόστα πιάσανε άλλες δημόσιες και ιδιωτικές μεγαλοκαρέκλες ώστε να βολευτούν όλοι και ότι ακόμα τρώνε με δέκα μασέλες.
Ας είναι καλά ο πρόεδρός μας που με ξεστράβωσε-που μου έμαθε ότι οι αγωνιστές εναντίον της χούντας είναι πρότυπο αναφοράς! Και ότι «έδωσαν πολλά σε όλους χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα, γιατί διακινδύνευσαν τη ζωή και την ησυχία τους στο όνομα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.»!!!
Μα τώρα μου γεννήθηκε άλλη απορία: ποιοι κατάστρεφαν την Ελλάδα για μια εικοσαετία; Ίσως του χρόνου τέτοια μέρα να μας το πει και αυτό ο πετυχημένος και καλλίτερος από όλους τους μέχρι σήμερα πρόεδρός μας.)

Γιώργης Χολιαστός

Ελληνόψυχος 25 Ιουλίου 2009 - 12:42 μ.μ.  

Όπως φαίνεται φίλε Γιώργη, την άποψη μας την συμμερίζονται και άλλοι. Ρίξε μια ματιά στο άρθρο της Eλενης Mπιστικα στην Καθημερινή:

«Φως και Μεγαλείο» στη δράση και στάση ζωής των αντιστασιακών – «το κλειδί» για την αλλαγή του λιτού εορτασμού για τα 35 χρόνια της επετείου

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100028_25/07/2009_323473

Μπορεί τις περισσότερες φορές να τους "κράζω" αλλά που και που βγάζουν και κάτι με το οποίο συμφωνώ.