Μήπως το πραγματικό ερωτηματικό γύρω από τις φωτογραφίες Κονούκσεβερ είναι η απραξία των δημοσιογράφων;

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

Εδώ και μερικές ημέρες παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις εξελίξεις και τα δημοσιέυματα σχετικά με τις φωτογραφίες που απεικονίζουν την εκτελέση Ελλήνων αγνοουμένων στην Κύπρο το 1974. Παρότι πρόκειται για ένα θέμα που θα έπρεπε να είχε "κλείσει" πριν από δεκαετίες, τα μέσα ενημέρωσης επανέρχονται σε αυτό σαν να έγινε επί των ημερών μας κάποια σημαντική αποκάλυψη.

Ενδεικτικά η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ γράφει:

"Βασανιστικά ερωτήματα εγείρονται για την τύχη εκατοντάδων φωτογραφιών, ντοκουμέντων της τουρκικής εισβολής του '74, που μάλιστα τραβήχτηκαν από το χέρι του Τούρκου πολεμικού απεσταλμένου Εργκίν Κονούκσεβερ, ο οποίος ακολουθούσε κατά πόδας τα κατοχικά στρατεύματα.

Μετά την ενημέρωση, πριν από μια εβδομάδα, των οικογενειών των Αντωνάκη Κορέλλη, Παναγιώτη Νικολάου, Γιάννη Παπαγιάννη, Χριστόφορου Σκορδή και Φίλιππου Χατζηκυριάκου, από τη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων (ΔΕΑ), ότι τα λείψανά τους βρέθηκαν σε πηγάδι και με τη δημοσιότητα που δόθηκε σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία, στην επιφάνεια έρχονται συγκλονιστικά στοιχεία που συνηγορούν στο ότι: Το κραυγαλέο έγκλημα πολέμου της Τουρκίας έχει και μια σκοτεινή πτυχή που χάνεται στην αδιαφάνεια, κρατικών, στρατιωτικών και ενίοτε πολιτικών γραφείων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αποτέλεσμα ήταν να κρατηθούν οι συγγενείς αγνοουμένων στο σκοτάδι για 35 ολόκληρα χρόνια και τώρα, με τις εκταφές-ταυτοποιήσεις, να αποκαλύπτεται ότι κάποιοι που γνώριζαν, αντί να ενημερώσουν τις οικογένειες, επέλεγαν να κρατούν το ζήτημα «ανοικτό», για λόγους που κανένα εθνικό συμφέρον μπορεί να δικαιολογήσει."

Τα ίδια ερωτηματικά έχουν κυριεύσει ολόκληρο τον δημοσιογραφικό "θώκο"!

Κι όμως, το μοναδικό νέο και φυσικά σημαντικό στοιχείο που προέκυψε επί των ημερών μας είναι η ανακάλυψη του ομαδικού τάφου και η ταυτοποίηση των νεκρών. Όλα τα υπόλοιπα που αφορούν τις φωτογραφίες, το όνομα του φωτογράφου, τον τρόπο με τον οποίο οι λιγοστές φωτογραφίες είδαν το φως της δημοσιότητας στην εφημερίδα "H Μάχη", και φυσικά την ΜΑΡΤΥΡΙΑ του, τα γνωρίζαμε προ πολλού!

Η μαρτυρία του Εργκίν Κονούκσεβερ, τότε πολεμικού ανταποκριτή για την εφημερίδα «Γκιουναϊντίν», είχε δημοσιευτεί στο φύλλο της Μιλιέτ, στις 12 Μαΐου 1977. Το απόσπασμα συμπεριέλαβε σε βιβλίο του ο Κώστας Τζώρτζης (Σύμφωνα με αρθρο της Κατερίνας Ηλιάδη στην εφημερίδα «Αλήθεια» το βιβλίο ονομάζεται «Οι ήρωες του 1974». Πιθανώς όμως να πρόκειται για το βιβλίο «Χρονικό της Κυπριακής τραγωδίας Καλοκαίρι 1974» δημοσιευμένο το 1991 με ISBN : 9963781519). Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από αναπαραγωγή του σχετικού κειμένου του βιβλίου που παραθέτει η κ. Ηλιάδη στο άρθρο «ΟΙ «ΠΕΝΤΕ» ΤΟΥ ΤΖΙΑΟΥΣ Το παζλ της τραγωδίας»:

«Σε κάποια στιγμή το άρμα MERIG 1 πλησίασε πέντε Ε/κ εθνοφρουρούς που ήταν μαζεμένοι πίσω από ένα λόφο, οι οποίοι αμέσως παραδόθηκαν αφού δεν μπορούσαν να αντιδράσουν. Ήταν όλοι τρομαγμένοι κι έκλαιαν. Ένας από τους εθνοφρουρούς γονάτισε στο έδαφος και έκλαιε πάρα πολύ. Ο Μουσταφά Τσαβούς σκοπευτής του άρματος, ήταν ο πρώτος που πήδηξε κάτω από το άρμα. Ο υπολοχαγός Ντίντερ κάλυπτε το λοχία με το αυτόματό του. Ο Μουσταφά πήγε κοντά στον εθνοφρουρό που έκλαιγε και του πρόσφερε τσιγάρο. Μετά του έδωσε νερό. Η ενέργεια αυτή του Μουσταφά έδωσε θάρρος σ’ όλους τους συλληφθέντες [..] Οι Τ/κ αγωνιστές του απάντησαν (στον θυμωμένο ταξίαρχο που ρωτούσε γιατί σκότωσαν τους πέντε Ε/κ αιχμαλώτους): ‘‘Αυτοί μαζί με άλλους μας περικύκλωσαν στο Τζιάος. Αρκετοί φίλοι μας στρατιώτες σκοτώθηκαν, δεν μπορούσαμε να βρούμε δίκαιο στα αισθήματά μας’’. Ένας από τους Τ/κ αγωνιστές πρόσφερε μερικές εκατοντάδες λίρες που βρήκε πάνω σε ένα από τους Ε/κ εθνοφρουρούς, στον ταξίαρχο Μπόρατας. Ο διοικητής πολύ θυμωμένος έσχισε τα χαρτονομίσματα και τα πέταξε». Πηγή

Ο ίδιος ο Τούρκος δημοσιογράφος Κονούκσεβερ αναφέρει ότι:

"Πρώτη φορά δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα London Times, πριν από 35 χρόνια, μάλιστα με αναφορά στο όνομά μου. Το ρεπορτάζ έλεγε ότι οι φωτογραφίες του Εργκίν Κονούκσεβερ θα ρίξουν φως στην ιστορία." (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Επιπλέον, ως αυτόπτης μάρτυρας, ο δημοσιογράφος γνώριζε που έχουν θαφτεί οι νεκροί, και σύμφωνα με το δημοσίευμα της Καθημερινής είχε καταθέσει στην ΔΕΑ των Ηνωμένων εθνών και συγκεκριμένα τον Ελβετό Πιέρ Κουμπεράν, πριν 5-6 χρόνια! (Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Έτσι η σύνθεση των γεγονότων ήταν απλή υπόθεση και μπορούσε να είχε γίνει πριν από δεκαετίες. Οι συγγενείς των Ελληνοκυπρίων που απεικονίζονται στις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν είχαν ταυτοποιήσει τους δικούς τους ανθρώπους. Αφού ο δημοσιογράφος είχε καταθέσει για τα γεγονότα και γνώριζε το σημείο που του ομαδικού τάφου, θα έπρεπε όλοι να γνωρίζουμε προ πολλού ποιο ήταν το τραγικό τέλος αυτών των παλικαριών. Θα έπρεπε επίσης η μαρτυρία του να είχε οδηγήσει στην ανέυρεση του σημείου ταφής των ηρώων αγωνιστών. Αντί αυτού, εδώ λειτουγήσαμε αντίστροφα. Πρώτα βρέθηκε ο τάφος και μόνο αφού ταυτοποιήθηκαν οι νεκροί με τους αγωνιστές που απεικονίζονται στην φωτογραφία επαναφέραμε στην δημοσιότητα το θέμα των υπόλοιπων φωτογραφιών που σύμφωνα με την μαρτυρία του Τούρκου δημοσιογράφου έχουν αποκρυφτεί και φέρονται να απεικονίζουν τους νεκρούς Ελληνοκυπρίους.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ο στρατός και η κυβέρνηση έχουν όντως αποκρύψει το θέμα για διάφορους λόγους. Οι δημοσιογράφοι που σίγουρα γνώριζαν εδώ και χρόνια τα παραπάνω και θεωρητικά δεν υπόκεινται τους ίδιους "φραγμούς", γιατί δεν τα αποκάλυψαν; Γιατί περίμεναν την ανακάλυψη του τάφου και την ταύτοποίηση των νεκρών με τα παλικάρια των φωτογραφιών για να εγείρουν το θέμα της εικαζόμενης απόκρυψης των υπόλοιπων φωτογραφιών; Γιατί όλοι οι δημοσιογράφοι παριστάνουν τους τώρα τους συγκλονισμένους, λες και είδαν για πρώτη φορά, υπό νέο φώς, τις φωτογραφίες αυτές; Λες και είναι η πρώτη φορά που ακούν το όνομα Εργκίν Κονούκσεβερ;

Μήπως η ιατροδικαστική ταυτοποίηση εξανάγκασε τώρα τους δημοσιογραφικούς κύκλους να συγκαλύψουν την δική τους αδράνεια και απραξία, προσποιούμενοι τους δήθεν "εμβρόντητους" προς τις "νέες" αποκαλύψεις; Ή μήπως η επαναφορά στο θέμα είναι μια ακόμη είδηση για να πουλήσουν φυλλά και τηλεθέαση;

ΕΨ