Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται: Λ. Κατσέλη εναντίον των τραπεζών

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

Πριν τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ είχε προαναγγείλει την πρόθεση του να εφαρμόση ένα σχέδιο νόμου που θα πάγωνε την αποπληρωμή των χρέων, πολιτών και επιχειρήσων, προς της τράπεζες. Το περιβόητο σχέδιο νόμου έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας η Λούκα Κατσέλη. Όπως ήταν αναμενόμενο, το σχέδιο νόμου και η υπουργός δέχθηκαν τα πυρά των ελληνικών τραπεζών και της Εθνικής τραπέζης. Αυτή την εβδομάδα έβαλαν εναντιόν τους και τα κανόνια της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας.

Το βασικό επιχείρημα της ΕΚΤ κατά του νομοσχεδίου ήταν ότι αυτό θα επέφερε μείωση της ρευστότητας στην αγορά: τα έσοδα των τραπεζών θα μειώνονταν, και επομένως οι τράπεζες θα αδυνατούσαν να χορηγήσουν νέα δάνεια σε καλοπληρωτές πελάτες. Επιπλέον το νομοσχέδιο θα επιβράβευε τους κακοπληρωτές ενισχύοντας την σπατάλη και την κακή διαχείρηση. Η κ. Κατσέλη απάντησε σε έντονο ύφοςμ προτάσσοντας την αναρμοδιότητα της ΕΚΤ στο ρόλο που ανέλαβε να παίξει (βίντεο)



Πολλές ήταν και οι φωνές που στάφηκαν εναντίον των δανειοληπτών με το σκεπτικό ότι οι τράπεζες δεν θα πρέπει να επιβαρυνθούν για τις λανθασμένες επιλογές των πελατών τους.

Αντιδράσεις προήλθαν και από στελέχη της κυβέρνησης όπως τον Θ. Πάγκαλο., αλλά και την Α. Διαμαντοπούλου και τον Α. Λοβέρδο για το ζήτημα τις αποζημείωσης για την εθελούσια εξοδο των εργαζομένων και χρυσοπληρωμένων "πράσινων" παιδιών του ΟΛΠ.

Όμως ουδείς εκάνε λόγο για το ιδιο το τραπεζικό συστημα που φέρει την μακροοικονομική ευθύνη για την σημερινή κατάσταση!

Διαβάζουμε λοιπόν ένα απόσπασμα από ανάλυση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών:

"Από τα τέλη της δεκαετίας του '90, όταν η δέσμευση εισόδου στην ευρωζώνη δημιούργησε ευρείες προσδοκίες ταχύτερης ανάπτυξης και αυξημένης επιχειρηματικής και καταναλωτικής εμπιστοσύνης, οι επενδύσεις και η κατανάλωση αυξάνονται σταθερά.

Οι ιδιωτικές αποταμιεύσεις μειώθηκαν, καθώς οι προσδοκίες για υψηλότερα μελλοντικά εισοδήματα συνδυάστηκαν με μια γενικότερη χαλάρωση των περιορισμών ρευστότητας και απότομη πτώση του πραγματικού κόστους δανεισμού: η οικονομική απελευθέρωση, παράλληλα με τη μείωση των επιτοκίων (καθώς τα εγχώρια επιτόκια συνέκλιναν προς τον πολύ χαμηλότερο μέσον όρο της ευρωζώνης) οδήγησαν σε μια πρωτοφανή διόγκωση των τραπεζικού δανεισμού.

Το συνολικό χρέος του ιδιωτικού τομέα το Δεκέμβριο του 2006 ανερχόταν στο 91,9% του ΑΕΠ, από το 82,8% του 2005 και το 4,8% μια δεκαετία νωρίτερα. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στο πώς η ταχεία αυτή διόγκωση του δανεισμού οδήγησε σε κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης, όχι μόνο στον κατασκευαστικό και οικοδομικό τομέα (όπου διοχετεύθηκε ένα σημαντικό μέρος των δανείων) αλλά σε όλο το φάσμα των προϊόντων, καθώς οι καταναλωτικές και επιχειρηματικές πιστώσεις έγιναν κοινός τόπος με πολλαπλασιαστικά/μεγεθυντικά αποτελέσματα σε όλη την οικονομία." (Πηγή: Υπουργείο Εξωτερικών)

Ας μην ξεχνούμε ότι όταν οι Έλληνες πολιτές δάνειζαν χωρίς να ερωτηθούν, 28 δις ευρώ για να καλύψουν τις μάυρες τρύπες που δημιούργησαν τα ανοίγματα των ελληνικών τραπεζών στις πρώην ανατολικές χώρες, ουδείς διαμαρτυρήθηκε. Ουδείς προσθεσε ότι με αυτό το μέτρο ενισχύεται η επιθετική και απερίσκεπτη στρατηγική των τραπεζών. Μια στρατηγική που ευθύνεται για την δήθεν κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα.

Το συγκεκριμένο θέμα έχει πολύ ενδιαφέρον. Ας πάρουμε για παράδειγμα την αγοράακινήτων. Στην θεωρία η μαζική εισροή και αντικατάσταση των "ακριβών" Ελλήνων οικοδόμων, με φθηνούς και παράνομους αλλοδαπούς, και η άυξηση της προσφοράς, θα έπρεπε να είχε συντελέσει στην μείωση των τιμών. Αντίθετα, οι τιμές των ακινήτων εκτοξεύτηκαν. Όπως παρουσιάζει το γράφημα από παλαιότερη έρευνα της Eurobank, η αύξηση είναι αρκετά μεγάλη ακόμη και μετά την διόρθωση για τον πληθωρισμό. Μια διόρθωση που είναι καθεαυτή παραπλανητική όταν με βάση τα προαναφερόμενα ο πληθωρισμός είναι κια αυτός το αποτέλεσμα της λανθασμένης στρατηγικής που ακολούθησαν οι τράπεζες.

Τα κίνητρα ήταν πολύ απλά. Η αλόγιστη προσφορά δανείων οδηγούσε τις τιμές των ακινήτων στα ύψη. Όσο μεγάλωναν οι αξίες των ακινήτων, τόσο ανέβαινε το ύψος των δανείων, και συνάμα τα κέρδη των τραπεζών. Τα υψηλά επιτόκια και η αδυναμία αποπληρωμής αντιμετωπιζόταν από τις τράπεζες μέσω της δημιουργία "τοξικών" προιόντων που μεταπωλούνταν σε θρυγατικές εταιρίες (περισσότερα). Επιπλέον η αύξηση των δανείων οδήγησε σε εκρηκτική άνοδο της οικοδομικής δραστηριότητας και της ζήτησης πρώτων υλών, οι τιμές των οποίων ανέβηκαν επίσης.

Τα μέτρα του νομοσχεδίου λοιπόν αποτελούν μια καλή στρατηγική συνετισμού των τραπεζών που υπεραμύνονται της τακτικής του αλόγιστου δανεισμού.


Άρχισαν τα όργανα


Παρά τις αντιδράσεις το νομοσχέδιο για την ρύθμιση των οφειλών ψηφίστηκε με τροποποιήσεις στις 15/1/2010! Δύο ημέρες αργότερα ξεκίνησαν οι επιθέσεις εναντίον της υπουργού με την Καθημερινή να ξεσπαθώνει εναντίον της:

"Η υπουργός που θα ήθελε να γίνει... χαλίφης
17/01/2010

Η κ. Λούκα Κατσέλη ποτέ δεν συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι δεν έγινε υπουργός Οικονομικών και το δείχνει σε κάθε ευκαιρία

Εκατό μέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, λίγα είναι τα συμπεράσματα που προκύπτουν αβίαστα. Ενα από αυτά είναι ότι η κ. Λούκα Κατσέλη πολύ θα ήθελε να είναι «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Δηλαδή, υπουργός Οικονομικών. Κι όποτε βρίσκει ευκαιρία, εκδηλώνει τη σχετική επιθυμία της, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Η κ. Κατσέλη δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την ιδέα ότι έχασε μέσα από τα χέρια της τη χάραξη της δημοσιονομικής πολιτικής και ουσιαστικά περιορίσθηκε στις αρμοδιότητες του πάλαι ποτέ υπουργείου Ανάπτυξης. Το γεγονός ότι διατήρησε γραφείο και στο μέγαρο της οδού Νίκης δεν περιόρισε την δυσαρέσκειά της.

Ο κ. Παπακωνσταντίνου, από την άλλη, τρεις μήνες μετά την ανάληψη του κρισιμότερου χαρτοφυλακίου της κυβέρνησης, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με τον ήπιο τρόπο ενός καθηγητή σε παράδοση κι όχι ενός ανθρώπου ο οποίος κρατάει στα χέρια του τις τύχες της κυβέρνησης και πολύ περισσότερο του κράτους. Απέναντι στον «μπιζιμποντισμό» της κ. Κατσέλη αντιπαραθέτει το υποτονικό -σε βαθμό παρεξηγήσιμης διακριτικότητας- ύφος."

Αντίθετα, όπως και παλαιότερα, "Το Βήμα" δημοσιεύει μια πιο ουδέτερη και ήπια ανάλυσητων γεγονότων και τάσσεται διακριτικά στο πλευρό της υπουργου:

"ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΕΛΗ Στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας το σχέδιο νόμου για τα δάνεια"

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι Η Καθημερινή τρέχει να προλάβει τις αντιδράσεις στο παραπάνω δημοσίευμα της με ακόμη ένα αρθο υπό τον τίτλο:

"Τα ΜΜΕ άρχισαν την υπονόμευση…"

"Πού οφείλεται, λοιπόν, η στοχοποίηση των ΜΜΕ από τον κ. Παπανδρέου; Κατά μία εκδοχή ο πρωθυπουργός και πολλοί συνεργάτες του βρίσκονται ακόμη υπό την επήρεια της μεγάλης εκλογικής τους νίκης. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι πανηγυρισμοί και οι θριαμβολογίες λήγουν τη νύκτα των εκλογών· πως από την επομένη η λαϊκή εντολή τίθεται υπό δοκιμασία και έλεγχο.

Ετσι οι κυβερνώντες συγχέουν όχι μόνον την κριτική, αλλά και την απλή αναγραφή (!) δυσμενών ειδήσεων, με την υπονόμευση. Βάσει της λογικής αυτής οι πολίτες δεν θα ’πρεπε να πληροφορούνται τις διαφωνίες υπουργών, τις νομοθετικές παλινωδίες, τις αντικρουόμενες γραμμές, που έχουν αδρανοποιήσει την κυβέρνηση. Ή καλύτερα θα ’πρεπε να παραπληροφορούνται, με την αποδοχή από τα ΜΜΕ της «μόνης αλήθειας». Την οποία εκφράζουν οι «διευκρινίσεις» της κ. Κατσέλη, οι «διαψεύσεις» του κ. Παπουτσή και οι «σιωπές» του κ. Πάγκαλου…"


Ωστόσο το μέλλον της κ. Κατσέλη διακυβεύει και κάτι ακόμη. Πρώτον, την πολιτική της ήπιας εξομάλυνσης της οικονομίας. Δεύτερον την τύχη της ελληνικής πολιτικής στον κλάδο της Ναυτιλίας. Με την εκλογή του ο πρωθυπουργός, κατήργησε το υπουργείο Ναυτιλίας, και το υπουργείο Ανάπτυξης και συγκέντρωσε τις αρμοδιότητες σε ένα ενιαίο υπουργείο οικονομίας. Η συμπερίληψη "ευλεκτων" δραστηριοτήτων που άλλοτε υπάγονταν στο υπουργείο οικονομικών μοιράζει τις ευθύνες των και αφαιρεί το πολιτικό κόστος που παλαιότερα θα είχε καταλογιστή στο πρόσωπο του υπουργού οικονομικών. Όμως με αυτό τον τρόπο, πλήττονται και οι υπόλοιπες αρμοδιότητες του νέου υπουργείου. Διότι όπως όλα δείχνουν τούτη η διευθέτηση ευνοεί τον κ. Παπακωσταντίνου, την στιγμή που όλα τα πυρά συγκεντρώνονται στο πρόσωπο της κ. Κατσέλη.

ΕΨ