Τα CDS και η Ελλάδα ως ‘σάκος του μποξ’

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Από τον Πολίτη

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει ένα παιδικό παιχνίδι πολύ δημοφιλές για πάρτι γενεθλίων στο οποίο οι παίκτες καλούνται να σπάσουν με ξύλα ένα γαϊδούρι φτιαγμένο από χαρτόνι, ώστε να πέσουν όλα τα γλυκά που έχουν τοποθετηθεί σε αυτό. Ονομάζεται «pinata» ( Ο όρος «pinata», με την ευρύτερη έννοια, σημαίνει «σάκος του μποξ»).

Αλλά και η ….Wall Street λατρεύει να παίζει «pinata» – να απομονώνει δηλαδή μια εταιρία ή μια χώρα, να την κάνει «pinata», και να χτυπά τον στόχο μέχρι να σπάσει. Όπως και στο παιδικό παιχνίδι, η «pinata» γίνεται κομματάκια.
Αντίθετα όμως από το παιδικό παιχνίδι, στην εκδοχή της Wall Street η «pinata» είναι γεμισμένη με χρήματα αντί για γλυκά. Αυτό το παιχνίδι βλέπουμε να παίζεται σήμερα, με την Ελλάδα να έχει γίνει η «pinata».

style="text-align: justify;">Οι επενδυτές που προσπαθούν να καταλάβουν γιατί τα χαρτοφυλάκιά τους καταρρέουν για δεύτερη φορά μέσα σε πέντε χρόνια έχουν αρχίσει να γίνονται ειδήμονες στη δημοσιονομική πολιτική της Ελλάδας. Αν δούμε το παράδειγμα της «pinata», ορισμένα πράγματα μπορεί να γίνουν πιο ξεκάθαρα.

Τα βάσανα της Ελλάδας αποτυπώνονται συχνά στην αγορά των credit default swaps (CDS)- ένα είδος εξασφάλισης απέναντι σε μια πιθανή χρεοκοπία της χώρας. Όπως συμβαίνει με οποιαδήποτε εξασφάλιση, το μεγαλύτερο ρίσκο συνεπάγεται υψηλότερο κόστος για την αγορά της προστασίας.

Τι συμβαίνει όμως όταν η τιμή της εξασφάλισης δεν συνδέεται πλέον με τους εν δυνάμει κινδύνους;

Αν κοιτάξουμε πίσω από τις τιμές των CDS, δεν βλέπουμε την αντικειμενική εικόνα των δημοσιονομικών της Ελλάδας, αλλά κάτι τελείως διαφορετικό: Οι πωλητές είναι συνήθως συνταξιοδοτικά ταμεία που θέλουν να κερδίσουν ένα premium «εξασφάλισης» και αγοραστές είναι συχνά hedge funds που θέλουν να βγάλουν γρήγορο κέρδος. Στη μέση έχουμε την ….Goldman Sachs ( σ.σ με την οποία παραδόξως ….συνεργάζεται η ελληνική κυβέρνηση) ή κάποια άλλη μεγάλη τράπεζα ( Deutsche Bank και JP Morgan) που εγγράφει…. ένα «παχυλό» spread.

Τώρα αρχίζει το παιχνίδι: Οι τράπεζες παίρνουν τα ξύλα τους και αρχίζουν να χτυπούν τα χαμηλών συναλλαγών ελληνικά ομόλογα, πιέζοντας το spread των τιμών μεταξύ των ελληνικών και των γερμανικών CDSs.

Το δεύτερο βήμα είναι η απαίτηση από τα συνταξιοδοτικά ταμεία να αυξήσουν το περιθώριο ή την εξασφάλιση, καθώς η τιμή έχει διαμορφωθεί υπέρ του αγοραστή.

Τα χρήματα αυτά μεταφέρονται στα hedge funds, που απολαμβάνουν τα κέρδη και την αμοιβή απόδοσης 20% που τα συνοδεύει. Αυτό είναι πολύ βολικό όταν γίνεται τον Δεκέμβριο, την περίοδο δηλαδή όπου κλείνουν οι ετήσιοι ισολογισμοί, όπως συνέβη σε αυτήν την περίπτωση.

Πρόκειται ακριβώς για την ίδια περίπτωση διεύρυνσης των spreads και μείωσης των περιθωρίων κέρδους με αυτή που είδαμε το 1998 με τη Long-Term Capital Management και το 2008 με την AIG, μόνο που τώρα γίνεται στην Ευρώπη.

Σταδιακά, η ροή του χρήματος θα αντιστραφεί, όταν ανακοινωθεί το πακέτο διάσωσης ( σ.σ ή σαφής δήλωση στήριξης), στο μεταξύ όμως τα συνταξιοδοτικά ταμεία κερδίζουν premiums, οι τράπεζες spreads, τα hedge funds αμοιβές και όλοι είναι νικητές ,εκτός από τους άτυχους και δυστυχείς κατοίκους της… «pinata».

FTcom