«Θυσίες σήμερα για ένα... ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ αύριο»

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010


«Θυσίες σήμερα για ένα καλύτερο αύριο»

Το πρόγραμμα, ανέλυσε ο κ. Παπακωνσταντίνου, εξασφαλίζει τη χρηματοδότηση των αναγκών της χώρας για τα επόμενα τρία χρόνια, ενώ θα πραγματοποιούνται έλεγχοι κάθε τρίμηνο. Αφού ανέφερε τα αρνητικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας κατά το έτος 2009, απαρίθμησε τα μέτρα του οικονομικού προγράμματος, το οποίο στοχεύει στην
επιστροφή θετικών ρυθμών ανάπτυξης μετά το 2011. Για το 2010, η δημοσιονομική προσπάθεια πλησιάζει το 9% του ΑΕΠ για να μειωθεί το έλλειμμα κατά πέντε μονάδες. Ο στόχος που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα θα είναι το έλλειμμα να βρεθεί κάτω από το 3% στο τέλος του 2014. Το χρέος, που σήμερα βρίσκεται στο 115% του ΑΕΠ, προβλέπεται να αυξηθεί και να φτάσει το 140% ενώ θα αρχίσει να αποκλιμακώνεται από το 2014.

Ως προς τα μέτρα προσαρμογής και εξυγίανσης των δημοσιονομικών, αυτά αφορούν την
αύξηση του ΦΠΑ από 21 σε 23%, απο 10% σε 11% και απο 5% σε 5,5%, αύξηση 10% των ειδικών φόρων σε καύσιμα, τσιγάρα και ποτά, ενώ τα δημόσια έσοδα θα ενισχυθούν, μεταξύ άλλων, από έκτακτη εισφορά σε κερδοφόρες επιχειρήσεις, αύξηση αντικειμενικών αξιών των ακινήτων και φορολόγηση των αυθαιρέτων και τέλος διατήρησης ημιυπαίθριων χώρων.

Σε ότι αφορά τις δαπάνες του δημόσιου τομέα, αναπροσαρμόζονται ο
13ος και 14ος μισθός, και διαμορφώνονται σε 500 ευρώ επίδομα Πάσχα και καλοκαιριού και ακόμη 500 ευρώ για δώρο Χριστουγέννων, μόνο για τους μισθούς που δεν ξεπερνούν τα 3.000 ευρώ μεικτές αποδοχές. Ταυτόχρονα, ανακοινώθηκε μείωση των επιδομάτων κατά 8% για τις υπηρεσίες του Δημοσίου και 3% για τις ΔΕΚΟ.

Σε ότι αφορά τις συντάξεις του Δημόσιου και του Ιδιωτικού τομέα,
προβλέπεται επίδομα 200 ευρώ για το Πάσχα και ακόμη 200 ως επίδομα αδείας και 400 ευρώ ως δώρο Χριστουγέννων, μόνο όμως για τις συντάξεις που δεν ξεπερνούν τα 2.500 ευρώ. Επίσης, μειώνονται οι υψηλές συντάξεις με την επιβολή εισφοράς ΛΑΦΚΑ, ενώ αναστέλλεται η χορήγηση της 2ης δόσης του επιδόματος αλληλεγγύης και παγώνουν οι μισθοί και οι συντάξεις για την 3ετή περίοδο του προγράμματος.

Καμία αλλαγή δεν προβλέπεται στον 13ο και 14ο μισθό για τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, ενώ αλλάζει το καθεστώς μερικής απασχόλησης και του ποσοστού απολύσεων, χωρίς όμως να είναι αυτό συγκεκριμένο. «Τίθεται χρονοδιάγραμμα συζήτησης με τους κοινωνικούς εταίρους», διευκρίνισε ο υπουργός.

Τέλος, σε ότι αφορά το ασφαλιστικό, το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης νέο ασφαλιστικό νόμο, αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς
με την αύξηση του ορίου απολύσεων και τη μείωση των αποζημιώσεων, αύξηση της ελάχιστης περιόδου εισφορών απο τα 37 στα 40 έτη έως το 2015, περιορισμό της πρόωρης συνταξιοδότησης και αύξησης του ελάχιστου ορίου στα 60 έτη, μείωση των ασφαλιστικών ταμείων σε 3 και εφαρμογή της αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης των γυναικών στο δημόσιο τομέα στα 65 χρόνια απο το 2011 και έως το 2013.



Εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Ποιος είναι ο στόχος της κυβέρνησης; Η κυβέρνηση και το τραπεζικό σύστημα που ελέγχουν το οικονομικό σύστημα δεν επιδιώκουν να μειώσουν του δημόσιο χρέος. H αύξηση του δημοσίου χρέους είναι επιθυμητή, αλλά με σταθερό και ελεγχόμενο ρυθμό που να συμβαδίζει με τον ρυθμό ανάπτυξης. Με αυτό τον τρόπο παράγουν κέρδος οι διεθνείς επενδυτές από την αύξηση του ΑΕΠ και τούτο ισχύει για όλες σχεδόν τις ανεπτυγμένες χώρες. Γι αυτό τον λόγο, προτεραιότητα της κυβέρνησης, της Ecofin και του ΔΝΤ είναι η μείωση του ελλείματος σε επίπεδα που να επιτρέπουν την σταθερή πληρωμή των χρεολυτικών δόσεων. Χρεολυτικών όχι κατά έννοια μιας και ο τελικός στόχος δεν είναι η εξάλειψη του δημοσίου χρέους. Σε αυτή την γραμμή εντάσσονται και οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης μιας και το χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται. Όσο για την όρο πλεόνασμα, αυτός έχει τεθεί εκτός πραγματικότητος στον προυπολογισμό των τελευταίων 30 χρόνων!

Με τα νέα μέτρα και δεδομένου ότι το ΔΝΤ θα συντονίζει μακροπρόθεσμα την ελληνική μακροοικονομική στρατηγική, οι ρυθμοί ανάπτυξης θα κυμανθούν σε αρνητικά επίπεδα για τα επόμενα 5 χρόνια. Η μονη στήριξη που παρέχει στην οικονομία το πακέτο είναι τα 10 δις ευρώ προς τις τράπεζες... τις πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Άγνωστο αν θα πληρώσουν και οι τράπεζες έκτατη συνεισφορά.

Επιπλέον, προ 2 μηνών η κυβέρνηση αύξησε το ΦΠΑ, προσδοκώντας σε αύξηση των εισοδημάτων της. Το αποτέλεσμα ήταν το εντελώς αντίθετο. Οι εισφορές του ΦΠΑ μειώθηκαν. Το ΠΑΣΟΚ και το ΔΝΤ αποφάσισαν να αυξήσουν το ΦΠΑ ακόμη 2 μονάδες! Η τάση επιβάλλει ότι ως αποτέλεσμα της νέας άυξησης οι εισφορές από το ΦΠΑ θα μειωθούν εκ νέου, έως ότου οι καταναλωτές να συμβιβαστούν με τις νέες αυξήσεις!

Ακόμη, ένας τεράστιος όγκος των υπέρογκων δημόσιων δαπανών και συνάμα των γνωστών μάυρων τρύπων βρίσκεται στον τομέα της δημόσιας Υγείας. Μέχρι σήμερα δεν έχει ειπωθεί λέξη σχετικά με κάποιο σχέδιο εξυγίανσης και μείωσης των δαπανών για την Υγεία. Πόσο μάλλον όταν τα ελληνικά νοσοκομεία παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες σε χιλιάδες αλλοδαπούς. Το ίδιο ισχύει για το πρόβλημα της παραοικονομίας.

Τα 110 δις. βοήθειας που θα λάβουμε, ανεβάζουν το δημόσιο χρέος στα 450 δις. Για να μπορέσει η χώρα να πληρώνει τις δόσεις της αλλά παράλληλα να μειωσει το έλλειμα κάτω από το 3%, θα πρέπει όχι μόνο να μειωθούν οι δαπάνες αλλά να αυξηθούν και τα έσοδα μέσω ανάπτυξης, διότι οι περικοπές στις δαπάνες αντικαθιστούνται με αύξηση των χρεολύσιων λόγω τις δραματικής αύξησης του χρέους.

Με άλλα λόγια ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να αυξήσει την παραγωγικότητα του σε σχέση με τις δαπάνες του πολυέξοδου κράτους μας. Όμως, πολλά από τα παραπάνω μέτρα μας οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση πιέζοντας την αγορά και με αύξηση φορολόγησης αλλά και πτώσης του τζίρου.

Το χειρότερο όμως είναι το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά δεν χτυπούν την ρίζα του προβλήματος που είναι το ίδιο το πελατειακό σύστημα διακυβερνήσεως της χώρας. Πελατειακό ως προς τον ψηφοφόρο, αλλά και ως προς τις επιχειρήσεις που επωφελούνται από την διαφθορά το πολιτικού συστήματος.

Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, αναρωτιέται κανείς αν πράγματι το αύριο ή το μεθαύριο θα είναι καλύτερο ή χειρότερο. Διότι αν μετά από όλες τις θυσίες, καταλλήξουμε σε ένα χειρότερο μέλλον, ποιος ο λόγος να ματώσουμε δίχως αποτέλεσμα; Μήπως τελικά η επιλογή της επαναδιαπραγμάτευσης του δημοσίου χρέους θα ήταν πιο λογική παράλληλα με τα μέτρα μείωσης του ελλείματος;

Διότι υπάρχει περίπτωση η πολιτική της αποδυνάμωσης της οικονομίας και του δανεισμού που ακολουθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου να μας οδηγήση σε μια πολύ πιο καταστροφική χρεοκοπία στο προσεχές μέλλον.

ΕΨ