Ο Ερντογκάν είναι ο μεγάλος κερδισμένος από την σημερινή δολοφονική πειρατεία του Ισραήλ

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010


Δίχως αμιφοβολία τα δραματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στα διεθνή ύδατα της νοτιανατολικής Μεσογείου ευνοούν ποικιλοτρόπως τον Τούρκο πρόεδρο, που στο πρόσωπο του Ισραήλ βρίσκει τον συμβολικό εχθρό που

1) ενισχύει σημαντικά την θέση του στο εσωτερικό της Τουρκίας, έναντι στο στρατιωτικό κατεστημένο, στηρίζονας το μουσουλμανικό πατριωτικό αίσθημα.

2) αναδεικνύει τον ηγετικό ρόλο της Τουρκίας και του πρωθυπουργού της στον μουσουλμανικό κόσμο.

3) ανασυντάσει τον γεωπολιτικό ρόλο της Τουρκίας στο ενεργειακό παιχνίδι στο πλευρό της Ρωσίας και του Ιράν.

4) ανακόπτει την στρατιωτική συνεργασία μεταξύ της Ελλάδος και του Ισραήλ.

5) συμπαρασύρει ακόμη και τις ΗΠΑ στο παιχνίδι που χαράζει η Τουρκία στην περιοχή. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι και η Ουάσινγκτον αναζητεί τρόπους να τιμωρήσει το Ισραήλ για την απήθεια που παρουσιάζει τον τελευταίο καιρό στο ζήτημα του εποικισμού της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Με βάση τα παραπάνω κριτήρια, διόλου τυχαίο δεν θα πρέπει να θεωρείται το γεγονός ότι το Τουρκικό εμπορικό πλοίο ηγείτο της νηοπομπής με αποτέλεσμα να αποτελέσει τον πρώτο στόχο της πειρατικής ενέργειας του Ισραηλινών ειδικών δυνάμεων. Η εμφάνιση της Τουρκικής σημαίας στο βίντεο της εφόδου είναι επίσης αξιοσημείωτη. Εκρεμμεί βέβαια το ερώτημα αν οι φερόμενες πληροφορίες του Ισραήλ για λαθρεμπόριο όπλων αφορούσαν το συγκεκριμένο πλοίο. Μια πρόφαση άκρως γελοία δεδομένου ότι η νηοπομπή θα ελέγχονταν από το Ισραήλ, και η εύρεση οπλισμού θα αποτελούσε δικαίωση για την πολιτική αποκλεισμού που ακολουθεί o ταραξίας ή "rogue state" της περιοχής!

Εύλογο είναι πάντως και το ερώτημα αν οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα συνεχίσουν να αναβαθμίζουν το παλαιό τους υλικό στο Ισραήλ; Η αναβάθμιση είναι μια ευαίσθητη πτυχή των τουρκικών εξοπλιστικών προγραμμάτων, και οι Ισραηλινές εταιρίες είχαν τα τελευταία χρόνια διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Μια πτυχή που ενδέχεται να αποτελεί επίσης πόλο έλξης της πιέσεως που ασκεί ο Ερντογκάν κατά της τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας και των συμμάχων της στο εξωτερικό.

Το τραγικό περιστατικό εντάσσεται σε μια πολιτική πολεμική κατά του Ισραήλ που αναπτύσει ο Τούρκος πρωθυπουργός τα τελευταία χρόνια με επίκεντρο τα δίκαια του Παλαιστινιακού λαού. Όποιος κατέχει λίγα πράγματα για τον τροπο με τον οποίο η Τουρκική ηγεσία χαράσει εξωτερική πολιτική, γνωρίζει ότι η πολιτική αυτή είναι το αποτέλεσμα εκτενών υπολογισμών.

ΕΨ