Γιατί απαιτείται μια σκληρή πολιτική έναντι της Τουρκίας

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010


Στην Ελλάδα υπάρχει μια σημαντική μερίδα κυρίως νέων ανθρώπων που πιστεύουν ότι η Τουρκία ΔΕΝ συνιστά κίνδυνο για την Ελλάδα. Οι θέση αυτή δεν βασίζεται επάνω στα ιστορικοπολιτικά δεδομένα αλλά σε μια κοσμοθεωρία που ελάχιστα αντανακλά τα δρώμενα της πραγματικότητας. Η θεωρία αυτή έχει ως βασικό της άξονα προδευτικές αφηρημενες έννοιες όπως την φιλία των λαών, την ειρήνη και την παγκοσμιοποίηση.

Το γεγονός ότι μια πολιτική θέση έρχεται σε αντίθεση με τις πραγματικά γεωπολιτικά δεδομένα, υποδεικνυει ότι η συγκεκριμένη άποψη επι του θέματος αποτελεί προιόν προπαγάνδας και όχι λογικών συμπερασμάτων που πηγάζουν απο την γνώση των ιστορικών δεδομένων και των σημερινών γεωπολιτικών συνθηκών! Συνήθως, το κοινό χαρακτηριστικό όλων των νέων που την πρεσβεύουν είναι ότι έχουν φοιτήσει σε ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια! Εκεί, οι "προοδευτικοί" επιχειρηματικοί κύκλοι που κυβερνούν την Ελλάδα, έχουν εγκαταστήσει αριστερούς "στοχαστές" εκπαιδευτικούς με στόχο την αλλαγή νοοτροπίας της ελληνικής πνευματικής "ελίτ". Αντιθέτως, η πλειονότητα των νέων που κάνουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό διατηρεί μια πιο εθνικοκεντρική άποψη επί του θέματος.

Σε ότι αφορά το ζήτημα της Τουρκίας συγκεκριμένα, παρότι πολύπλοκο, υπάρχουν κάποιοι βασικοί λόγοι για τους οποίους η Ελλάδα πρέπει να σκληρήνει την στάση της έναντι της Τουρκίας:

1. Η Τουρκική επιθετικότητα

Η Τουρκία εφαρμόζει μακροπρόθεσμα ένα συγκροτημένο σχέδιο επέκτασης εις βάρος της Ελλάδος. Επι αιώνες ο Ελληνισμός συρρικνώνεται και η Τουρκική και μουσουλμανική παρουσία στην περιοχή εξαπλώνεται. Η τάση αυτή συνεχίζεται αδιάκοπα με την εφαρμογή μιας πολιτικής που σε βάθος χρόνου στοχεύουν στην δημο. Κύπρος, Θράκη Αιγαίο, και λαθρομετανάστες συνθέτουν μια ξεκάθαρη εικόνα των Τουρκικών βλέψεων, με οργανωμένη δράση στο κοινωνικό και στρατιωτικό πεδίο. Εξάλλου η Τουρκική επιθετικότητα δεν στρέφεται μόνο κατά της Ελλάδος αλλά και προς άλλες κατευθύνσεις όπως την Βουλγαρία, την Αλβανία, την Βοσνία, το Ιράκ, την Κεντρική Ασία και την Μαύρη Θάλασσα.

2. Οι Τούρκοι δεν έχουν αλλάξει!


Είναι αδιαφημσβήτητο ιστορικό γεγονός ότι ο Τουρκικός λαός έχει διαπράξει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος, με σφαγές, λεηλασίες και εθνικές εκκαθαρίσεις μέγιστης κλίμακας. Από την καταστροφή της Χίου που συνεπήρε την Ευρώπη του 19 αιώνα, στην εθνοκάθαρση των Χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και την Μικρασιατική καταστροφή - οι Τούρκοι συγκαταλέγονται στους λούς με το πιο βεβαρημένο ποινικό μητρώο ανά την υφήλιο.

Αυτός ο λαός, όχι μόνο δεν έχει επιδείξει μετάνια για τα εγκλήματα του παρελθόντος αλλά συνεχίζει να επιμένει σε μια σκληρή πολιτική άρνησης που συμπεριλαμβάνει διπλωματικό εκφοβισμό και ωμή βία εναντίον οποιουδήποτε κράτους που θα αναγνωρίσει μια από τις πολλές γεννοκτονίες που διέπραξαν οι Νεότουρκοι στις αρχές του 20ου αιώνα. Η συμπεριφορά αυτή καταστά σαφές ότι οι Τούρκοι όχι μόνο δεν έχουν άλλάξει προς το καλύτερο, αλλά αν τους δοθεί η ευκαιρία, θα επαναλάβουν τα ίδια εγκλήματα του παρελθόντος. Οι σφαγές αμάχων στην Κύπρο το 74´, οι θηριωδίες του Τουρκικού στρατού στο Κουρδιστάν (φώτο), και η δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολομού Σολομού το επιβεβαιώνουν.


3. Οι Τούρκοι δεν διαπραγματεύονται!


Οι Τούρκοι είναι ένας κατεξοχήν στρατιωτικός λαός. Η παραδοσιακή εικόνα που διατηρεί ο μέσος Τούρκος για τον ίδιο του τον λαό είναι αυτή του έφιππου επιδρομέα με το γιαταγάνι στο χέρι. Ο Τούρκος έχει αποδείξει επανηλλημένα ότι δεν σέβεται τους κανόνες που απαιτούνται για μια επί ίσοις όροις δίκαια διαπραγμάτευση. Η υπογραφή μιας συμφωνίας με την Τουρκία δεν αξίζει ούτε το χαρτί επάνω στην οποία είναι τυπωμένη. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα: το πρωτόκολλο επανεισδοχής λαθρομεταναστών, η συμφωνία για εκεχειρία κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 74´, η συμφωνία για της υποθαλάσσιες έρευνες, η προστασία της Ελληνικής μειονότητας στην Κωσταντινούπολη και τόσες άλλες.

Έτσι λοιπόν το να διαπραγματεύεσαι με την Τουρκία είναι σαν να προσπαθείς να αμυνθείς με επιχειρήματα ενάντια σε μια πεινασμένη αγέλη λύκων! Όπως οι λύκοι, έτσι και οι Τούρκοι συμπεριφέρονται ευκαιριακά και θα αρπάξουν ότι μπορούν όταν τα δεδομένα στο έδαφος τους το επτιρέπουν, αδιαφορόντας πλήρως για διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες. Ο λύκος είναι το παραδοσιακό σύμβολο του Τουρκικού λαού!

Οι φαιδρή προσπάθεια κάποιων διεθνών τραπεζίτων να ντύσουν τους Τούρκους με τον ευρωπαικό μανδύα δεν μπορεί να αλλάξει την ταυτότητα του γείτονος λαού που, κατέχη παράνομα την Βόρεια Κύπρο και βρίσκεται σε διαρκή πολεμο με τον Κουρδικό πληθυσμό και εισβάλει κατα βούληση στο Βόρειο Ιράκ, τους ελληνικού αιθέρες και τις ελληνικές θάλασσες!

4. Η πλήρης αποτυχία της ενδοτικής και συμβιβαστικής πολιτικής!


Είναι γεγονός ότι όποτε η Ελλάδα τήρησε σκληρή και σοβαρή στάση έναντι της Τουρκίας, η έκβαση της διαμάχης ήταν θετική για την ελληνική πλευρά. Αντιθέτως τα αποτελέσματα οποιασδήποτε ενδοτικής πολιτικής απέβησαν οικτρά! Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα:

Το 1922 η Ελλάδα παρέδωσε στην Τουρκία την Ανατολική Θράκη ως ένδειξη καλής θελήσεως ώστε να μπορέσει να κλέισει το ανατολικό μέτωπο και επικεντρωθεί εξολοκλήρου στην Βουλγαρική απειλή! Η Τουρκία τότε δεν μπορούσε να απειλήσει την Ανατολική Θράκη διότι δεν διέθετε ναυτικό. Σήμερα οι Τούρκοι υπονομεύουν την Ελληνική κυριαρχία στην Δυτική Θράκη!

Η ενδοτική στάση του Καραμανλή στην συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου που έδωσε νομική βάση στην τουρκική επεμβατική πολιτική και δυσανάλογη πολιτική δύναμη στην τουρκική μειονότητα, καλλιέργησε το πολιτικό σκηνικό της μετέπειτα τουρκικής εισβολής. Ακολούθησε η ενδοτική απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας που άφησε την Κύπρο απροστάτευτη, και τέλος η προδοσία της Κύπρου το 1974 από τους αρχηγούς των Επιτελείων του Ελληνικού στρατού απεδήχθει μοιραία για την Κυπριακή Δημοκρατία. Η "επιτυχία" του Τουρκικού στρατού στην Κύπρο οδήγησε άμεσα στην αμφισβήτηση των θαλάσσιων συνόρων με την Ελλάδα και την ελληνική επιχυριαρχία στο Αιγαίο.

Εκεί τα πράγματα είναι εξίσου αποκαλυπτικά: Η προδοσία του Θ. Πάγκαλου και του Κ. Σημίτη στα Ίμια το 1996 ώθησε την Τουρκική πολιτική των γκρίζων ζωνών στα Δωδεκάνησσα. Η άρση του βέτο από την κυβέρνηση Σημίτη στην ενταξιακή πορεία της Τουρκία στην Ε.Ε. υπό την σκια του Casus Beli χάρισε την ευρωπαική επικύρωση στις Τουρκικές διεκδικήσεις. Υπουργός εξωτερικών την εποχή εκείνη, ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας και Γιώργος Παπανδρέου!

Αντίθετα, η σκληρή στάση του Ανδρέα Παπανδρέου στην κρίση του 1987 απέδωσε καρπούς για την Ελλάδα.

Το ευτύχημα για την Ελλάδα ήταν ότι η Τουρκία δεν ακολούθησε τις προτροπές τουΘ. Πάγκαλου που την καλούσε να προσφύγει στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης για την επίλυση των διεκδικήσεων της στο Αιγαίο. Μια κίνηση που αν είχε πραγματοποιηθεί πριν την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια θα είχε οδηγήσει στην ευθυγράμηση του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου με τον θάλάσσιο με αποτέλεσμα την απώλεια 4 ναυτικών μιλίων για την Ελλάδα στον αέρα. Κάτι που φυσικά ο σημερινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ήταν σε θέση να γνωρίζει! Παρομοίως, καταστροφική θα ήταν και η θετική στάση του Γιώργου Παναδρέου απέναντι σε μια συζήτηση και διαπραγμάτευση εφ όλης της ύλης με την Τουρκία.

Ο ενδοτισμός απέναντι στην Τουρκία έχει αποτύχει. Όμως οι κυβερνώντες συνεχίζουν εν γνώση τους την πολιτική αυτή. Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει τον πραγματικό τους ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας! Με τις πράξεις τους όχι μόνο αντιτάσσονται στο κοινό λαικό αίσθημα έναντι της Τουρκίας, αλλά προπαθούν να επιβάλουν την αποδοχή της ενδοτικής πολιτικής τους μέσω ενός προγράμματος προπαγάνδας που εμπεριέχει δήθεν προοδευτικές αντιλήψεις, βγαλμένες από τα κιτάπια της Αριστεράς!

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους "προοδευτικούς" φίλους μου!

ΕΨ