Ο ρατσισμός του πολυπολιτισμού

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011


Πριν λίγο καιρό έτυχε να βρέθω σε ένα μικρό εστιατόριο στο Βερολίνο όπου σύχναζα παλαιότερα. Καθώς περίμενα να παραγγείλω μια σειρόμενη πόρτα άνοιξε δίνοντας μου για πρώτη φορά, θέα στην κουζίνα του καταστήματος. Στον μικρό χώρο ήταν στηβαγμένα τα τέσσερα άτομα που εργάζονται στην κουζίνα. Ήταν όλοι τους Αφρικανοί.

Και τι έγινε θα μου πείτε; Στην Ελλάδα τούτο το φαινόμενο αποτελεί πια status quo, με τους Πακιστανούς και τους Μπαγκλαντεσιανούς να κατακλύζουν τα περισσότερα μαγειρία ανα την επικράτεια. Μέχρι πρότινος τούτο δεν ίσχυε στην Γερμανική πρωτεύουσα αφενός λόγω της ακριτικής Ελλάδος "φρούριο" και αφετέρου λόγω έλλειψης οικονομικής ανάπτυξης. Όμως, όπως όλα δείχνουν, μαζί με την "ανάπτυξη" που εισάγεται στο Βερολίνο και καταστρέφει ότι το μοναδικό είχε αυτή η πόλη, έρχεται και το φθηνό εργατικό δυναμικό. Με άλλα λόγια το ίδιο μοντέλο που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα σε λίγα χρόνια θα αποτελεί πανευρωπαικό φαινόμενο. Η σταδιακή διάδοση αυτού του μοντέλου είναι και αυτό ένα στοιχείο που παραέμπει στην ύπαρξη ενός συντονισμένου σχεδίου εισαγωγής φθηνού εργατικού δυναμικού από τις χώρες του τρίτου κόσμου σε πανευρωπαικό επίπεδο.

Ποιο είναι όμως το κοινωνικό υπόβαθρο που κάνει ένα τέτοιο μοντέλο ελκυστικό προς τους σχεδιαστές της ευρωπαικής οικονομικής πολιτικής; Στο ερώτημα αυτό απαντά η δεύτερη παρατήρηση  που μου προκάλεσε έκπληξη στο Βερολίνο. Σε αντίθεση με τους Αφρικανούς που έκρυβαν τα ενδότερα του εστιατορίου, το προσωπικό που εργαζόταν στην "βιτρίνα" και ερχόταν σε επαφή με τους πελάτες, στελέχωναν αποκλειστικά... λευκοί;

Μια εικόνα που μιλά από μόνη της, μας υποδεικνύει ότι το πολυπολιτισμικό οικονομικό μοντέλο είναι εξωορισμού βασισεμένο στον ρατσισμό! Μέχρι πριν από δύο δεκαετίες οι δύσκολες και σκληρές δουλειές απέδιδαν υψηλό εισόδημα ώστε να προσελκύσουν το ντόπιο εργατικό δυναμικό. Πολλοί ξεχνούν ότι οι μάγειροι πληρώνονταν καλύτερα από τους σεριτόρους. Ένας οικοδόμος και άλλα παρόμοια επαγγέλματα απέδιδαν καλό μεροκάματο.

Οι υψηλοί μισθοί όμως δεν συμβάδιζαν με τους ξέφρενους ρυθμούς ανάπτυξης που ήθελε να επιβάλει η Ε.Ε.. Έτσι οι οικονομικοί σχεδιαστές άρπαξαν την ευκαιρία πουτους προσέφερε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και πολύ γρήγορα άνοιξαν τις ντόπιες αγορές στο ξένο φθηνό εργατικό δυναμικό. Επιπλέον το πλεόνασμα που δημιούργησε στο ντόπιο εργατικό δυναμικό η εισροή των ξένων, πίεσε αρνητικά τους μισθούς αλλων θέσεων στην αγορά.

Που έγγειται όμως η ρατσιστική φύση αυτού του μοντέλου; Μα φυσικά στο γεγονός ότι οι ξένοι εργάτες προορίζονται και περιορίζονται για τα "σκληρά" προαναφερθέντα επαγγέλματα, τα οποία σε αντίθεση με το παρελθόν πληρώνουν... ψίχουλα για τους ντόπιους. Τα ψίχουλα αυτά όμως είναι σαφώς περισσότερα από τους αντίσοτιχους μισθούς πείνας στις χώρες προέλευσης του φθηνού εργατικού δυναμικού. Με απλά λόγια, οι Αφρικανοί της ιστορίας μας δεν θα δούλευαν στην κουζίνα για ψίχουλα αν δεν γνώριζαν ότι δεν έχουν την δυνατότητα να προσληφθούν για περισσότερα χρήματα σε μια πιο "εύκολη" θέση.

Φυσικά οι επιδοτούμενες από το κράτος και την Ε.Ε. αντιρατσιστικές ΜΚΟ, ουδέποτε εγγείρουν το θέμα της ρατσιστικής αυτής πρακτικής αλλά ουσιαστικά μάχονται υπέρ της μονιμοποίησης της! Διότι πολύ απλά, μαζί με την εξαλειψη αυτής της ρατσιστικής πρακτικής διακρίσεων στην αγορά εργασίας, θα εξαλείφονταν και τα κίνητρα που ωθούν το πολυπολιτισμικό μοντέλο οικονομικής αναπτυξης.

Η συμβολή του κράτους είναι καταλυτική. Μέσω της χαλάρωσης των εργασιακών όρων και της ανοικτής μεταναστευτικής πολιτικής, ωθεί στην εκμετάλευση των μετακινούμενων μαζών στις ανεπτυγμένες χώρες αλλά και στις υποανάπτυκτες με φαινόμενα όπως αυτό τις παιδικής εργασίας, δημιουργώντας ένα σύγχρονο "σκλαβοπάζαρο".

ΕΨ