Το επόμενο βήμα...

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Εδώ και λίγο καιρό αναζητούμε τους λόγους για τους οποίους τα μέγαλα ΜΜΕ προβάλουν θετικά τις αυθόρμητες συγκεντρώσεις των "αγανακτισμένων".

Η πρώτη αντίδραση των ΜΜΕ ήταν σχεδόν πανομοιότυπη, κάνοντας λόγο για απλούς πολίτες και "μητέρες με καροτσάκια". Μια έκφραση που μοιάζει να έχει βγει από εγχειρίδιο αμερικανικής εταιρίας δημοσίων σχέσεων. 

Ο χρόνος ίσως αρχίζει σιγά σιγά να μας λύνει της απορίες και ξεκινά από μια γενική διαπίστωση για το πολιτικό μας διπολικό σύστημα το οποίο επιβιώνει βασιζόμενο σε μια παλινδρόμηση της κοινή γνώμης από την μια πολιτική δύναμη στην άλλη. Ουσιαστικά όμως το νήμα του πολιτικού εκρεμούς το βαστούν οι ίδιοι άνθρωποι που εδώ και δεκαετίες ελέγχουν το δρώμενα από το παρασκήνειο. Το μοντέλο αυτό εφαρμόζεται ανέκαθεν στις ΗΠΑ, με το πιο πρόσφατο παράδειγμα την εκλογή του προέδρου Ομπάμα, ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτος την επεκτατική πολιτική των ΗΠΑ στο εξωτερικό και ενισχύει την οικονομική ηγεμονία των τραπεζών στο εσωτερικό.

Με βάση αυτή την διαπίστωση τα δύο ουσιαστικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι ποιοι παράγοντες θα κληθούν να ηγηθούν της αντίδρασης του λαού και γιατί απαιτείται μια λαική αντίδραση.

Η απάντηση αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα. Τις περασμένες ημέρες ένας μεγάλος αριθμός πρωτοκλασσάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ άρχιζαν να διατυπώνουν δήθεν οργισμένες θέσεις ενάντια στο νέο πακέτο μέτρων που φέρνει η "πράσινη" κυβέρνηση υπό τις εντολές της Τρόικας. Στην χθεσινή συνεδρίαση του ΚΤΕ οικονομικών δόθηκε και η σχετική παράσταση. Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ λοιπόν επιχειρεί να ηγηθεί και να καπελώσει το κίνημα των "αγανακτισμένων" μέσω ανθρώπων που έχουν αναπτύξει οργανική συνύπαρξη με το πολιτικό σύστημα. Μαζί με αυτούς περιτριγυρίζουν τον συγκεντρωμένο κόσμο και τα διάφορα πορνίδια της Αριστεράς.

Ένα κόμμα που κυβερνά αυτό τον τόπο εδώ και τρεις δεκαετίες γνωρίζει καλά την νοοτροποία του μέσου Έλληνα που ψάχνει παντού φίλους και είναι πρόθυμος να αγγαλιάσει αμέσως όποιον φαινομενικά ταχθεί υπέρ των δικών του θέσεων. Εξάλλου μια ενδεχόμενη ανατρασύα στα ενδότερα του κυβερνώντος κόμματος αποτελεί φαινομενικά και την εύκολη λύση για έναν λαό που έχει εκπαιδευτεί τόσα χρόνια να επαναπαύεται σε αυτές.

Γιατί όμως απαιτείται μια ειρηνική και απολιτικ "επανάσταση"; Διότι η όποια πολιτική κίνηση λάει το χρήσμα των "αγανκτισμένων" θα χαίρει επικοινωνιακά και φαινομενικά της λαικής υποστήριξης που θα επιτρέψει την περαίωση του κυβερνητικού έργου.

Ποιο είναι λοιπόν το έργο αυτο; Με βάση τις χθεσινές ανακοινώσεις της τρόικας, οι ευρωπαίοι εταίροι μας που προσπαθούν να εκβιάσουν την Ελλάδα σε τρείς κυριώς άξονες για να απελευθερώσουν την 5η δόση του μνημονίου:

1) την αποκρατικοποίηση,
2) την λήψη σκληρών αντιλαικών μέτρων και
3) το πάγωμα της αποπληρωμής των εγχώριων δανειστών προς εξυπηρέτηση των ξένων!

Ο τρίτος όρος που θέτει η Γερμανία είναι πολύ σημαντικός διότι αποτελεί ουσιαστικά μια ιδιάζουσα μορφή χρεοκοπίας όπου η Ελλάδα θα κυρήξει παύση πληρωμών στο εξωτερικό αλλά θα συνεχίζει να πληρώνει τους ξένους δανειστές.

Είναι προφανές ότι προτεραιότητα έχουν οι αποκρατικοποιήσεις και η απελευθέρωση της αγοράς διότι αυτές αποτελούν πάγαιο αίτημα της Ε.Ε. εδώ και δεκαετίες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά κκαι στις υπόλοιπες Ευρωπαικές χώρες του Νότου. Εξίσου σημανιτκή είναι και η ελεγχόμενη εγχώρια χρεοκοπία που θα οδηγήσει την διάλυση του εγχώριου τραπεζικού συστήματος.

Αυτά τα δύο σημεία οι αντάρτες του ΠΑΣΟΚ δεν θα τα θίξουν. Θα θίξουν όμως τα αντιλαικά μέτρα που αφορούν άμεσα και βραχυπρόθεσμα τον λαό και την επανεκλογή τους. Τα μέτρα αυτά έχουν εσκεμμένα σχεδιαστεί τόσο εξουθενωτικά ώστε να υπάρχει μεγάλο περιθώριο διαπραγματεύσεων που εντέλει ίσως ικανοποιήσει τον λαό και στρέψει την προσοχή του μακριά από το ξεπούλημα της χώρας.

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι αγανακτισμένοι θα έχει πετύχει, όλοι θα ζήσουμε καλά και... "αυτοί" οι "αόρατοι" που κινούν τα νήματα καλύτερα.
Ακόμη και οι... μητέρες με τα καροτσάκια!

Αλλά και έτσι να μην έχουν τα πράγματα, το γεγονός ότι τα πλήθη βρίσκονται στους δρόμους προσθέτει άσους στο μανίκι της κυβέρνησης η οποία μπορεί να χρησιμοποιήσει την πίεση του λαού για να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους έναντι στην τρόικα! Κάτι παρόμοιο συνέβη στην περίπτωση του Μακεδονικού. Θα το πράξουν άραγε οι δοσίλογοι που εκλέγουμε τόσες δεκαετίες;

Εντέλει Όλα αυτά θα εξαρτηθούν από την στάση του κόσμου. Θα επαναπαυτεί με τις ασπιρίνες ή θα προχωρήσει πέρα από την παθητική παράσταση στις πλατείες; Εντέλει πόσο πραγματικά "αγανακτισμένος" είναι ο κόσμος; Τόσο όσο να μην λακίσει μπροστά στην μοναδική πρόταση εθνικής ανεξαρτησίας που θα συμπεριλάμβανε μια ηρωική έξοδο από το ευρώ και μια δύσκολη επιστροφή στην δραχμή; Διότι πολύ φοβάμαι ότι με έναν τέτοιο απλό εκβιασμό ο Γ. Παπανδρέου μπορεί να τους στείλει όλους στα σπίτια τους.

ΕΨ